I have a dream...

 Door Tjalling van den Bosch

Neen, beste lezers en lezeressen we gaan het niet hebben over Martin Luther King en zijn relatie tot onze edele damsport; alhoewel . . . , misschien is die er wel(?), . . . , maar misschien ook niet.

King was een Amerikaans baptistische dominee die zich  tijdens zijn leven ontpopte als één van de prominentste leden van de Amerikaanse burgerrechtenbeweging. In 1963 hield hij een beroemd geworden speech op de trappen van het Lincoln Memorial in Washingthon D.C.
Dat 'D.C.' betekent overigens 'District of Columbia'. Washingthon (vernoemd naar de eerste president van de V.S.) is speciaal gebouwd als hoofdstad van de V.S.; ook het 'Witte Huis' (residentie van de zittende president) en regering bevinden zich daar. Om ervoor te zorgen dat de hoofdstad buiten het grondgebied van alle staten kwam te liggen, vanwege de autonomie, heeft men het territorium onafhankelijk van alle staten verklaard; vandaar dus altijd die toevoeging (D.C.).  

Waar waren we gebleven(?); o ja, bij de speech van King.Tijdens de redevoering (waarin King zijn hoop uitsprak dat mensen ooit op hun gedrag en niet op hun huidskleur beoordeeld zouden worden) gebruikte King de beroemd geworden frase: 'I have a dream'. Over een relatie van Martin Luther King en onze edele damsport, zelfs niet in relatie tot het checkers, is uw penneleur nog niets te weten gekomen.

Dagdromen . . . 

Uw penneleur kan zo nu en dan heerlijk dagdromen; zoals laatst, toen ik, vlak voor het slapen gaan, door het boek '100 jaar WK Dammen' van Jan Apeldoorn bladerde. Ik las het één en ander over Herman Hoogland, de eerste Nederlandse wereldkampioen dammen (zie ook: Damfamilies . . .op dit blog - juni 2014).

Ruim 100 jaar geleden (om precies te zijn in 1912) greep de jonge Herman de hoogste mondiale eer na een enerverend (rond)toernooi, waarin de tien deelnemers elkaar tweemaal 'troffen'. Het toernooi werd in Nederland (Rotterdam) verspeeld en er deden maar liefst vijf dammers uit ons kikkerlandje mee. Eerder had Hoogland een match gespeeld tegen de zittende wereldkampioen Isidore Weiss. Weiss was klein van stuk en werd daarom ook wel de kleine Napoleon genoemd. Hoogland kreeg in die tweekamp wel kansen (miste volgens overlevering een analytische winst), maar de einduitslag was uiteindelijk duidelijk in het voordeel van wereldkampioen Weiss. De match was blijkbaar een goede training voor Hoogland, want hij greep dus in het daarop volgende WK-toernooi de titel.

Geschied-herhaling . . .

Het is een algemeen bekend verschijnsel, dat de geschiedenis zich met enige regelmaat herhaalt! Dat wetende komen bij mij de (dag-)dromen(!), na het 'bladeren' door het boek van Jan Apeldoorn.

Alexander Georgiev is de zittende wereldkampioen; hij is net als Weiss klein van stuk en daarom wordt hij ook wel de kleine Tsaar genoemd!
Net als in 1912 wordt het komende WK in Nederland (Emmen) verspeeld!
Net als in 1912 doen er ook nu maar liefst vijf Nederlanders aan het WK mee!
Net als in 1912 speelde ook nu de zittende wereldkampioen, voorafgaand aan het WK-toernooi, een match tegen een jonge Nederlander!
Net als in 1912 kreeg ook nu 'de jonge Nederlander' kansen (hij schijnt zelfs een analytische winst te hebben gemist), maar verloor de match uiteindelijk duidelijk!

Zeg Sip, jongen,     . . . I have a dream . . .

Niet doen/wel doen...

Door Tjalling van den Bosch

Twintig jaar geleden reisde uw penneleur de wereld rond in het professionele circus dat (ook nu nog) 'de sterkste man' heet. Op een gegeven ogenblik (1996) was er een wedstrijd in Hongarije (Visegrád).

Hongarije was nu niet bepaald een toonaangevend ('sterkste man'-)land, maar sinds enkele jaren had men iemand (László Fekete) die redelijk meedraaide in het circuit. De avond voor de wedstrijd was er de gebruikelijke opening (met onder meer de loting). Tijdens de (altijd veel te lange) speeches werd het duidelijk dat de (Hongaarse) organisatie voorkeur had voor één bepaalde winnaar. U raadt het al: de Hongaar.

Wij (de andere deelnemers) maakten hier verder weinig tot geen woorden aan vuil, maar na afloop van de ceremonie was het duidelijk dat de winnaar never nooit niet de beoogde persoon van de organisatie zou worden. Je laat je als sporter niet piepelen(!); alle deelnemers waren na de opening tot op het bot gemotiveerd.

Liever iemand anders helpen, dan dat de Hongaar de wedstrijd zou gaan winnen! (De winnaar werd uiteindelijk de IJslander Magnus Ver Magnusson en uw penneleur nam het zilver mee naar huis; de Hongaar liet zich, toen het duidelijk was dat hij niet meer kon winnen, geblesseerd afvoeren, maar dit geheel terzijde natuurlijk).

Niet doen . . .

Ik moest aan dit voorval denken tijdens de opening van het Europees Kampioenschap Dammen 2012  te Emmen. Bijna alle sprekers spraken hun voorkeur uit voor één bepaalde (Nederlandse) deelnemer als eindoverwinnaar! Zoiets moet je NIET DOEN, tenzij je natuurlijk de concurrentie 'op scherp' wil zetten! Alexey Chizhov won het toernooi en nee, hij was dus niet de beoogde winnaar!!

Overigens vind ik het sowieso not done om je als organisatie, sponsor, werelddambond, Nederlandse dambond, in het openbaar (en liever ook niet in 'besloten' kring) uit te laten over een bepaalde voorkeur (qua winnaar). Laat het bovenstaande een (wijze) les zijn voor het komende WK Dammen; dus niet (weer) doen!

Wel doen . . .

Ik hoop overigens wel dat er na afloop van het Wereldkampioenschap Dammen te Emmen (van 8 t.e.m. 25 november 2015) een toernooiboek wordt uitgegeven(!), en dan geen (of niet alleen een) digitale versie, maar één die niet misstaat in de boekenkast van iedere damliefhebber. Van veel wereldkampioenschappen zijn er prachtige toernooiboeken (uitslagen van de ronde met tussenstand, vlot geschreven ronde-verslagen en doorwrochte partij-analyses), maar helaas zijn er ook W.K.'s waar geen naslagwerk van is! Een groot gemis.

De organisatie van het Javaanse Jongens WK-dammen 1990 schreef in het voorwoord van het toernooiboek dan ook terecht: 'Inhoudelijk geeft dit boek een prachtige weergave van de (WK-) titelstrijd 1990 en het bevat partijnotaties voorzien van deskundig commentaar. Met de uitgave van dit toernooiboek is nu het laatste belangrijke facet van dit sportgebeuren afgesloten'. Redactielid van hetzelfde toernooiboek (en deelnemer aan het WK-toernooi) Ton Sijbrands schreef in het nawoord: 'Menig dam-liefhebber is het een doorn in het oog dat toernooien van een dergelijke importantie slechts hoogstzelden in boekvorm worden vastgelegd'.

Dus beste (en door mij zeer gewaardeerde) organisatoren van het

Wereldkampioenschap Dammen 2015: niet doen/wel doen . . .

Dam-happening

Hopelijk wordt het WK Dammen 2015 een fantastische dam-happening. Voor de broodnodige persaandacht liggen ongetwijfeld de draaiboeken klaar (t.v., radio, schrijvende pers, social-media). Ook 'onze' damrubriek-penneleurs (welke sport kan bogen op wekelijkse columns?) kunnen we in de strijd gooien én wij, dammers, kunnen ook meehelpen!

Laten we (net als tijdens het WK voor de jeugd) op zondag 8 november (eerste ronde) allemaal afreizen naar Emmen; we laten op die manier het Nederlandse volk weten dat we er (nog steeds) zijn! Gevolg: de zaal puilt uit; velen kunnen niet naar binnen, opstoppingen, deelnemers weigeren nog een zet te doen vanwege het lawaai, politie wordt erbij gehaald, en weet ik wat al niet meer.

Kijk dan komt onze sport (en het WK Dammen) vast en zeker volop in de schijnwerpers van de (niet dam-)media te staan.

Om u alvast op te warmen; zo zag het er in 1948 uit:

1948 Amsterdam WK

De jeugd...

Door Tjalling van den Bosch

Er zijn dammers die te pas en te onpas te koop lopen met: "De jeugd wil niet dammen; ze hebben computers, iPads, tablets, smart-phones en wat al niet meer en dat vinden ze veel leuker" . . . 

In februari 2014 heeft uw penneleur al eens een epistel aan dit onderwerp besteed; mijn conclusie was toen: "De jeugd wil wel, maar de ouderen willen niet meer opleiden . . ."  Toch zijn er nog steeds dammers die menen dat die stelling ("de jeugd wil niet"), ook nu nog, valide is! Deze dammers zou ik willen adviseren om eens een kijkje te gaan nemen in Beilen, en wel tijdens het WK dammen voor de jeugd (van 1 t.e.m. 7 november 2015)! Eat your hart out . . . 

WK jeugd . . .

Het WK voor de jeugd lijkt op voorhand een waar spektakelstuk te worden; bijna 300 deelnemers (van 8 tot 20 jaar, in diverse leeftijdscategorieën) vanuit de hele wereld strijken begin november neer in het anders zo rustige Beilen. De sporthal waar dit evenement plaats gaat vinden is de Drentehal te Beilen (Eursingerweg 1).

U kunt waarschijnlijk wel begrijpen dat dit een giga-organisatie is. De mensen die het 'aandurfden' verdienen meer dan lof; uw penneleur kan het niet nalaten om deze helden (want dat zijn het in mijn ogen) bij naam te noemen: Wim Koopman, Gerhard Dunning, Harry de Groot, Henk Kalk, Siep Buurke, Herm Jan Brascamp en Geb Kos. Er zullen ongetwijfeld veel mensen zijn die naast de organisatie ook de handen uit de mouwen steken; ook voor hen hulde, grote hulde!

Wij dammers zijn toch eigenlijk verplicht om op z'n minst eenmaal een bezoek te brengen aan dit grootste meerdaagse damtoernooi in Nederland ooit!

Al zou het alleen maar zijn om de moedige organisatoren een plezier te doen!!

Waar loopt zo'n organisatie zoal 'tegenaan'? Huisvesting: niet alleen voor de 300 deelnemers, maar ook voor de (ongeveer) 150 begeleiders, trainers, ouders, etc. Maaltijden: wel of niet gesponsord, maar er zullen toch 3 maaltijden per dag (per persoon) geserveerd moeten worden. Vervoer: niet alleen van het logeeradres naar de speellocatie v.v., maar ook van vliegvelden, trein- of busstations v.v.. Materiaal (dat is misschien nog het gemakkelijkst!) 300 stoelen en 300 tafels, 150 borden en 150 klokken, prijzen (in de diverse leeftijdscategorieën)  en wat al niet meer zij (notatiebiljetten, arbiters, websiteondersteuning). 

Kortom, een ware tour de force . . .Overigens; dezelfde organisatoren zijn op het onwaarschijnlijke idee gekomen om aansluitend aan het WK voor de jeugd ook hun schouders onder het WK Algemeen te zetten! Het aloude adagium 'god schiep uit gouden korenaren de Drentenaren' laat zich hier gelden!

Jaar geleden . . .

Het is al weer een jaar geleden dat onze prachtige damsport heel mooi in de belangstelling stond (in Nederland); weet u het nog? Ja inderdaad, ik doel op de blindsimultaan van Grand Maître Ton Sijbrands; heel niet-dammend-Nederland sprak hierover. Welke andere (niet al te grote) sport kan zich op die manier één jaar later wederom aan het volk van Dietschen bloed presenteren?  Het is te hopen dat de draaiboeken voorzien in optredens in diverse talk-programma's (het liefst op de landelijke televisie!).

Dat moet mogelijk zijn; ook gezien de enorme aandacht van een jaar geleden voor de krachttoer van Sijbrands! (Dus: 'de pers' wil wel . . .).

Ik hoop dat de media-aandacht eindelijk weer eens een geweldige, positieve impuls zal geven aan de mij zo dierbare denksport.

Op naar Beilen . . . !

(Droom: verkeersinformatie, 1 november; in en rond Beilen is er sprake van grote verkeershinder . . .).

Pjotr...

Door Tjalling van den Bosch

Vanwege de Nina Hoekman Memorial (van 23 t.e.m. 25 oktober aanstaande) wijden we een viertal epistels aan mensen die op één of andere manier met Nina Hoekman-Jankovskaja van doen hebben gehad; dit is de laatste. Om één persoon kunnen we natuurlijk niet heen:

Pjotr . . . (?)

Neen, we toveren niet iemand voor het voetlicht die Nina kent uit haar 'jonge jaren', dus niet iemand uit de Oekraïne. We gaan het hebben over Nina's damzoon numero uno: Roel Pjotr Boomstra.
Roel werd geboren op 9 maart 1993 te Utrecht. Het heeft maar weinig gescheeld of Roel had nimmer achter het dambord plaatsgenomen(!); de eerste denksport waar hij mee in aanraking kwam was namelijk het schaken. Gelukkig kreeg Roel op ongeveer 7-jarige leeftijd ook onze edele damsport voorgeschoteld; alras werd duidelijk dat daar zijn talenten lagen.

Via de damclub kwam Roel al snel terecht in de nationale selectie; in eerste instantie bij de espoirs (oftewel in goed Engels: hopes). Op het EK voor de jeugd in 2005 kreeg de toen 12-jarige Roel voor het eerst te maken met bondsjeugdtrainster Nina Hoekman. Ze zouden een innige band opbouwen; ze waren beide niet weg te slaan, Roel niet als talentvolle jeugddammer en Nina niet als jeugddamtrainster.

We laten Roel even aan het woord over Nina: "Nina was als een dammoeder voor mij. Op de zeven Europese kampioenschappen die ik tussen 2005 en 2011 heb mogen spelen was Nina altijd als coach aanwezig". En een succesvolle periode (2005-2011) was het. Boomstra's palmares in die periode: als pupil 2005 en 2006 zilver, als aspirant 2007 zilver, 2008 goud en 2009 zilver, als junior zowel in 2010 als in 2011 goud. Het zal u dan ook niet verbazen dat Roel op jonge leeftijd de titel Grootmeester Internationaal kreeg toebedeeld.

Altijd aandacht . . .

Ook in toernooien waar zowel Roel als Nina aan meededen, had Nina altijd speciale aandacht voor de partijen van haar pupil. Na afloop bespraken ze die dan; de partijen die Nina zelf speelde kwamen nauwelijks aan bod. Doordat Nina zo'n aandacht had voor Roel zijn partijen, en na afloop ook telkens in zijn buurt bivakkeerde, ontstond er bij veel mensen het idee, dat Nina daadwerkelijk de moeder van Roel was. "Daar hebben Nina en ik altijd erg om kunnen lachen" vertelt Roel verder, "tijdens de prijsuitreiking van de World Cup in Oefa (2011, waar beide in hun categorie de tweede prijs wonnen) kreeg Nina daadwerkelijk de vraag voorgelegd 'is dat je zoon?'".

Prijsuitreiking Oefa 2011

Presteren op het hoogste niveau . . .

Nina heeft Roel ook kennis laten maken met het: op het hoogste niveau presteren. Wanneer Roel wat nerveus was, vlak voor een belangrijke wedstrijd, dan kwam Nina met het geruststellende (en moederlijke): "Ik ben wel zenuwachtig voor jou, dan hoef jij dat niet meer te zijn". Het was een  typische opmerking van een succesvolle coach; op het juiste moment(!) even ontspanning, even een kleine glimlach. In ieder geval, Roel was vaak succesvol en hij koestert dan ook de tijden waarop Nina trots op hem was: "prachtige momenten waren dat".

Schrijver dezes weet dat Nina ook altijd bezig was om haar pupillen de liefde voor het damspel bij te brengen én ook mentaliteit en vechtlust; niet dat Nina dit in zoveel woorden zei, maar op een verfijnde manier kwam die 'boodschap' bij de meesten wel over. Helaas mocht Nina niet meer Roels grootste triomf (tot nu toe!!)  meemaken; nadat Nederland bijna 1½ decennium geen grote internationale titel had weten te bemachtigen, sloeg Roel toe tijdens het Europees Kampioenschap 2014. Na een imponerende start (6 uit 3) consolideerde Boomstra zijn eerste plek met louter remises tegen sterke opponenten; het bracht hem (en Nederland) de zo gewenste titel: Europees Kampioen.

Ook vond Nina het zeer belangrijk dat haar pupillen zich ontwikkelden 'in algemene zin' (sociaal gedrag, school). Op sociaal gebied profileert Roel zich tegenwoordig nadrukkelijk, o.a.  op facebook; daar bewerkstelligt hij mee dat dammen 'een gezicht' krijgt én dat dammers en niet-dammers een kijkje krijgen in de keuken van het topsport-dammen. Ook zijn opleiding neemt Boomstra serieus; anno 2015 is Roel student aan de Rijks Universiteit Groningen, waar hij bezig is met zijn bachelor Natuurkunde. Hopelijk niet te intensief, want in november (2015) staat het wereldkampioenschap in Emmen 'op de rol'.

Wat zou Nina zenuwachtig voor je zijn geweest Roel . . .

  

PP...

Door Tjalling van den Bosch

Dit epistel staat wederom in het teken van de  Nina Hoekman Memorial, welke plaatsvindt te Zutphen op 23, 24 en 25 oktober 2015 (www.Ninahoekmanmemorial.nl) De aanhef is zeker voor insiders meer dan duidelijk: (Nee, niet Piet Paulusma!!)

Peter Pippel.
 

De naam die in dam-land garant staat voor: de voortreffelijke organisatie van het fameuze damtoernooi Salou Open. 

Organisatie Salou; traditie

Peter Pippel is geboren op 21 september 1951 te Nieuwer-Amstel; ga niet op zoek naar 'waar dit ligt', want de gemeente Nieuwer-Amstel bestaat niet meer. Heden ten dage (anno 2015) is het de gemeente Amstelveen. 

Na het voortgezet onderwijs (MULO en Kweekschool) vond Pippel in 1971 emplooi bij de P.T.T. (voorloper van de K.P.N.).  Het is uw penneleur niet bekend of Peter tijdens zijn schoolperiode niet voldoende had opgelet, of dat hij 'even' geen zin had, maar ondanks zijn werk dook hij toch weer de studieboeken in. De reden volgens Peter was dat hij zijn werk toentertijd leuk vond, maar om 40 jaar hetzelfde te blijven doen, leek hem minder aantrekkelijk. Eerst (in de avonduren dus!) het Atheneum en daarna een pittige studie Bedrijfseconomie aan de Universiteit van Amsterdam. 

In 1991 stapte Pippel over naar de Gemeente Utrecht; eerst bij de Reinigings- en Havendienst later werkte hij zich op tot Financieel Specialist bij de Centrale afdeling Financiën. Sinds 2013 geniet Peter van zijn welverdiende (pre-)pensioen

Dammen . . .

Op jonge leeftijd kwam Peter reeds in aanraking met het dammen; zijn oudere broer Kees beoefende het spel, in huiselijke kring, zeer serieus.Wederom kunnen we niet vaststellen of Peter in eerste instantie niet oplette of 'even' geen zin had, maar pas op zijn 16de raakte hij in de ban van onze edele damsport; hij zou er nimmer meer van afzien. De jonge Peter had zelf het idee dat zijn talenten, in eerste instantie, meer in het (straat-)voetbal lagen . . .  

Vragend naar zijn beste dam-prestaties komt Peter met: "Ik werd ooit kampioen van IJmond in de hoofdklasse, er was één veel betere dammer, maar na een heftige strijd won ik het toernooi". Is dat het? Peter vervolgt: "In de eerste editie van Salou Open (1998) speelde ik in de achtste ronde tegen GMI Alexander Presman. Wonder boven wonder won ik, na een prachtig duel". Presman was tevens organisator van het toernooi en later, toen Pippel de organisatie had overgenomen, kwam hij erachter dat het eigenlijk geen goede combinatie is: organisator én deelnemer. "Het kost je punten" is zijn ervaring nu. In 2002 won Peter opnieuw (en wederom in Salou) van een GMI; Kees Thijssen moest in een gewonnen positie een verrassende manoeuvre uitvoeren om tot winst te komen, daarvoor moest Thijssen alles eerst wel even goed doorrekenen. Op zich is dit niet zo'n probleem voor Kees; echter in de bewuste partij verloor hij 'zijn klok uit het oog'! 

 

Nina . . .

In 1991 ging Pippel (net als Paul Visser in 1989) met een groep Nederlandse dammers naar Kiev, voor een dam-uitwisseling. In Kiev ontmoette Pippel voor het eerst Henk Hoekman; verder viel het hem op dat de meeste Oekraïners niet veel kaas hadden gegeten van het 'dammen op de 100-velden.' Er was één uitzondering, een jongedame van zo'n 25 jaar oud; het bleek te gaan om de (toen nog) vriendin van Hoekman: Nina Jankovskaja. "Nina liet toen al zien dat ze een zeer goede damster was; ze veegde mij finaal van het bord" herinnert Peter zich nu nog.

Later trof Peter het Zutphense duo (Henk en Nina waren inmiddels getrouwd) eenmaal per jaar (vanaf de eerste editie) tijdens Salou Open.  Alhoewel er in eerste instantie niet direct sprake was van een grote vriendschap, veranderde dit in 2004 toen de organisatoren (Alexander Presman en Dick Hendriksen) geen tijd meer konden vrijmaken voor de organisatie en met het toernooi wilden stoppen.  "Ze gaan toch niet mijn vakantie afpakken?" moet Peter zich toentertijd hebben laten ontvallen en ook "Wat is ervoor nodig om zo'n toernooi te organiseren?". "Veel tijd" was het antwoord op die laatste vraag.

U weet ondertussen dat Peter ambtenaar was, dus . . . om een lang verhaal kort te maken: Peter Pippel ging Salou Open organiseren, mede door de ferme aanmoedigingen en uitdrukkelijke hulp van Henk en Nina. "Zonder hen was het nooit gelukt" weet Peter anno 2015 zeker. "Nina benutte haar dam-relaties ten volle en zorgde ervoor dat het toernooi uitgroeide tot het grootste buitenlandse damtoernooi".  "Henk liet organisatorisch zijn handjes (nou ja, zeg maar gerust handen) wapperen en ik ontfermde me over de administratie" vertelt Peter verder. Een prachtig drie'man'schap, hetgeen leidde tot een zeer hechte vriendschap.

Koek en ei . . .

"Was vanaf dat moment alles altijd koek en ei?" vroegen we ons onderwerp. "Zeker niet" vertelt Pippel; hij vervolgt "Op een gegeven ogenblik zat Salou Open meer dan vol; toch meldde zich nog een zeer sterke speler aan. Nina wilde die speler graag mee laten doen; ik vond dat niet fair tegenover anderen, die op de wachtlijst stonden. Ik kreeg hierover een flink meningsverschil met Nina; ze ging daarin zover, dat ze haar medewerking wilde staken! 'Gelukkig' kwamen er dat jaar de nodige afzeggingen, waardoor de betreffende 'sterke speler' gewoon mee kon doen. Ik weet niet wat er anders gebeurd zou zijn; ook dat was Nina: duidelijk in alles en bovenal volhardend."

Ook over Nina's wil om te winnen (volhardend) heeft Pippel nog een verhaal: "Tijdens een kampioenschap verloor Nina, terwijl ze een paar zetten voor het einde simpel remise had kunnen maken. In plaats daarvan nam ze onverantwoorde risico's en verloor dus. Op de vraag waarom ze de remise uit de weg ging, was het antwoord voor de omstanders even verrassend als duidelijk: "Ik wilde vandaag geen remise, winst of verlies was het enig mogelijke resultaat"".

Ooit onderhield Peter Nina over het feit, dat ze met een Nederlander was getrouwd en dat de overstap naar Zutphen een hele verandering voor haar moet zijn geweest? Nina antwoordde toen gevat: "Ja Peter, maar aanraken is trouwen".

Het slotakkoord van dit epistel is voor Peter Pippel:

"Ik heb altijd vreselijk veel bewondering gehad voor de mens Nina Hoekman-Jankovskaja. 

 

Tuinder...

Door Tjalling van den Bosch

In het vorige epistel hadden we het over de Nina Hoekman-Memorial.

Net als vorige week laten we ook nu het licht schijnen op iemand die Nina van dichtbij heeft meegemaakt. De aanhef van dit epistel zal bij velen niet direct veel duidelijkheid verschaffen; waarschijnlijk geniet onze hoofdpersoon meer landelijke(?!) bekendheid als:

Damduizendpoot . . .

De persoon die we deze keer onder de loep nemen mag men gerust een damduizendpoot noemen; zijn officiële functie is die van bondsmedewerker van de K.N.D.B..

Inderdaad, we gaan naar niemand minder dan Paul Visser. Hij werd opgevist op 29 juni 1956 te Huissen; en ja, wie Huissen zegt, zegt dammen; dat is tegenwoordig zo en dat was toen ook al zo. De legendarische Piet Levels zwaaide toentertijd de scepter over het Gelderse schooldammen, en daar deed Paul aan mee. Levels wist alras Visser binnen te hengelen bij de lokale damclub in Huissen. Dat duurde echter niet zo lang, want na zo'n 5 jaar hield Paul het dammen (in 1972) weer voor gezien!

Visser stortte zich in 1972 op de lerarenopleiding en voltooide deze naar behoren; dus voor de klas(?) . . . uh, nou nee! Visser ging aan de slag als (zoals hij het zelf omschrijft) tuinder. Voor de duidelijkheid; Paul ging werken op de tuinderij van zijn broer. Dus geen leraar en ook niet dammen!

Gelukkig gold voor Paul het aloude: 'jong geleerd is oud gedaan' of 'het bloed kruipt waar het niet kan gaan'. In 1986 meldde hij zich weer aan bij een damclub; niet Huissen, maar DOG Elden. Visser kreeg de (dam-)smaak toen blijkbaar echt te pakken; naast de club uit Elden werd hij ook vrij spoedig (wederom) lid van Huissen. Anno 2015 is hij nog steeds lid van (zoals het tegenwoordig heet) damvereniging VBI Huissen. Tot 1999 hield dit dubbellidmaatschap stand; toen ging DOG Elden op in het huidige CTD Arnhem.

Damfunctionaris . . .

In 1991 trad Visser in dienst bij de K.N.D.B. (dus volgend jaar groot feest!). Paul Visser is vaak de 'stille' spin in het web bij veel damactiviteiten; soms vanwege zijn beroep, maar vaak ook als privépersoon. Zo is hij bijvoorbeeld de contactpersoon voor de Nina Hoekman Memorial. Ook komt Visser vaak met de raarste ideeën om het dammen onder de aandacht te brengen, zo ook tijdens de bewuste memorial. Hetgeen Visser zelf nooit van de daken zal schreeuwen is het feit, dat hij (mede-)initiator en drijvende kracht achter 'Nijmegen Open' was. Na 25 jaar droeg hij het stokje over aan de huidige organisatoren, nadat hij eerst nog het prachtige boek '25 jaar Nijmegen Open' had geschreven (samen met Eric Sanders en Tjeerd Harmsma).

 Nina . . .

Paul en Henk Hoekman (die Paul al van het dammen kende) reisden samen met nog enkele andere dam-enthousiastelingen in 1989 naar Kiev, voor een vriendschappelijke damuitwisseling. Daar leerde Paul (net als Henk) Nina voor het eerst kennen. Wanneer Paul (anno 2015) terugdenkt aan Nina dan komt het volgende als eerste bij hem boven: "Nina's passie en inzet zijn legendarisch en niet alleen op damgebied!" Visser vervolgt: "De vonken konden ervan afspatten; Henk heeft meermalen moeten bukken wanneer het bij haar of Henk mis ging op het bord, maar ook tijdens gezelschapsspelletjes kregen Nina's emoties soms de overhand".

Aan de andere kant was Nina ook weer in staat om haar eigen belang volledig terzijde te schuiven, bijvoorbeeld als het om haar dampupillen ging. Het omgaan met (dam-)kinderen was voor Nina een serieuze zaak. Niet alleen om ze de geheimen van onze edele damsport te laten doorgronden, maar Nina was zich ook terdege bewust van het feit, dat de jeugd in een levensfase zat, waarin ze makkelijk te beïnvloeden waren.

In alle epistels die we wijden aan de memorial komt Nina's passie en gedrevenheid voor de damsport aan het licht; alleen daarom al ontbreekt Paul Visser niet te Zutphen; dus op 23, 24 en 25 oktober aanstaande!

Ook u bent van harte welkom . . .

The Heikster...

 Door Tjalling van den Bosch

Vorig jaar (2014) overleed te Zutphen de Nederlands damkampioene en damtrainster Nina Hoekman-Jankovskaja op 49-jarige leeftijd. Op 23, 24 en 25 oktober 2015 vindt, eveneens te Zutphen, een memorial plaats ter nagedachtenis aan Nina. Veel van haar concurrenten/vriendinnen zullen dat weekend acte de présence geven.

Het zijn trouwens niet alleen dames die het strijdperk betreden, ook een stevige afvaardiging van de sectie 'mannen' zal de (dam-)degens kruisen tijdens de Nina Hoekman Memorial.

Voor meer informatie ga naar: www.Ninahoekmanmemorial.nl.

Nina heeft veel betekend voor het dammen in het algemeen.  Nina was naast een uitmuntend damster ook een fantastische trainster, die haar pupillen niet alleen bijstond op damgebied, maar ook in hun 'algemene ontwikkeling'. Eén van de exponenten van de 'Nina-school' is: 

The Heikster . . .

Heike Jildou Verheul werd geboren te Groningen en wel op 26 februari 1993. Nadat Heike in Groningen het gymnasium had afgerond, is ze Culturele Antropologie gaan studeren in Utrecht. Tijdens deze studie raakte ze ook geïnteresseerd in veiligheid, vandaar dat ze voor haar Bachelor drie maanden in Guatemala verbleef (tijdens 'Salou Open 2014' . . .; nooit weer doen Verheul!). 

Ze deed in Quetzaltanango onderzoek naar de gevoelens van veiligheid in de sloppenwijken. Het studeren zit Heike blijkbaar in het bloed, want nadat ze haar studie succesvol had afgesloten ging ze door met een masteropleiding Criminologie (ook te Utrecht).
Dan denk je 'het is mooi geweest', maar nee hoor; na haar 'masters' wil ze een tweede masteropleiding Culturele Antropologie gaan volgen! Bij het lezen van het bovenstaande kunt u het idee krijgen dat Heike alleenmaar met haar neus in de studieboeken zit; niets is minder waar, ze leeft zich ook graag fysiek uit, onder andere als basketbalster en softbalster.

Dammen . . .

Toen Heike een jaar of acht was, kwam ze in aanraking met de edele damsport; haar broer (Fabian) damde actief op de Michaëlschool in Groningen. Via haar broer kwam Heike terecht bij de jeugdafdeling van damgenootschap Het Noorden. Danny Staal zwaaide daar de scepter en gaf ook trainingen bij hem thuis; later bemoeiden tevens Martijn de Jong, Siep Buurke en Michiel Kroesbergen zich met het ontwikkelen van Heike's damtalent. 

Heike bleek over de nodige dambegaafdheid te beschikken; op haar palmares prijken o.a. 2x Europees Kampioen (2006 bij de pupillen en 2012 bij de junioren).

In Nederland heeft ze in alle jeugdcategorieën de nationale titel minstens één keer voor zich opgeëist. Voorts werd ze in 2013 Studentenkampioen van Nederland. Naast het bezit van de 'vrouwentitels' MFF en MIF mag ze zich ook Maître Fédération noemen. 

In 2003 (toen Heike tien jaar was) leerde ze Nina, alsook Henk Hoekman, kennen; Henk en Nina waren de begeleider/trainer van de Nederlandse afvaardiging naar het jeugd-EK van dat jaar. Doordat Heike in de nationale selectie terecht kwam (die door Nina werd getraind),  werd de relatie tussen beide steeds hechter. 

Familie Hoekman en Heike Verheul

"Nina werd mijn dammoeder" zegt Heike nu (anno 2015) "en Henk mijn dam-papa". Inderdaad, zo mag je Nina wel noemen 'dammoeder', want voor Nina hield het begeleiden van haar talenten niet op met eenmaal per maand een zaterdag trainen. 

Vaak logeerde Heike (en anderen) in Zutphen; later plaatste ze zich voortoernooien waar Nina ook aan meedeed. 

"Ik heb met Nina veel toernooien gespeeld, zoals EK's, Confederation Cup en natuurlijk Salou Open; als kers op de taart ben ik in 2011, samen met Ester (van Muijen) naar Kiev geweest, waar Henk en Nina een tweede huis hebben" vertelt Heike vol enthousiasme. 

Heel speciale band . . .

Het moge duidelijk zijn, Heike had een speciale band met Nina en heeft dat nog  steeds met Henk, die ze samen met Ester van Muijen bijstond ten tijde en na het overlijden van Nina. Toen Heike er tijdens het EK 2011 weinig van bakte, kon ze haar tranen niet bedwingen; moederlijk legde Nina toen de hand op haar schouder en zei: "je hoeft niet te huilen, dat heb ik al voor je gedaan".

Heel typerend voor Nina. Wat Heike verder nog van Nina is bijgebleven is haar enorme vechtersmentaliteit; "ik hoop dat ik daar wat van heb meegekregen" laat Heike zich ontvallen.
Eén 'incident' heeft grote indruk op de jonge Heike gemaakt: "tijdens één van mijn eerste NK's (bij de dames-senioren) verloor ik regelmatig door een 'zetje'". "Tegen Nina speelde ik echter een degelijke partij en ze moest in remise berusten". "Je loopt tegen iedereen in een zetje, behalve tegen mij" had Nina haar, na afloop van de partij, toegevoegd; Heike moest toen even slikken. Zo bedoelde Nina het natuurlijk niet, ze zou het vreselijk hebben gevonden als Heike zich willoos had laten afslachten, maar schijnbaar moest Nina zich even afreageren, want winnen was voor Nina geen optie, maar het enige!   

Heike kan natuurlijk nog vele verhalen opdissen, maar we laten het hierbij. Het moge duidelijk zijn; Heike Jildou ("Mooie Friese namen he") staat op de deelnemerslijst van de Nina Hoekman Memorial. (noteer de data in uw agenda; er is ook voor bezoekers het nodige te doen).

Tijdens het Open NK 2014 te Heerhugowaard nam Heike een heuse internationale grootmeester te grazen; zesde ronde, verspeeld op 16 juli 2014.

Verheul stuurde de witte schijven aan en heeft zojuist  18.  34-29  laten noteren. De Litouwer Aleksej Domchev  'sloot aan' met 18.  . . - . .  (3-9) en toen koos (het dammen is nu eenmaal keuzes maken)  wit voor  19.  38-32  (27x38)  20.  43x32. En toen glipte bij Domchev  20.  . . - . .  (14-19)  uit de vingers(?); na Heike's antwoord  21.  41-37  gaf de Litouwer zich beschaamd over, 2-0.

Ziet u waarom?