Een sprookje...

Vooraf . . .

Piet Bouma had ooit een droom; hij wilde een (dam-)site waar iedereen, uit de hele wereld, partijen van elkaar konden naspelen. Uiteindelijk werd deze droom realiteit toen Bouma Toernooibase Dammen na jarenlange noeste arbeid aan de wereld presenteerde; the rest is history . . .De afgelopen maand (oktober 2015) ging Bouma's 'freischwebende intelligenz' opnieuw op de loop; het leidde tot het onderstaande sprookje (zoals hij dat zelf omschrijft):

Door Piet Bouma

Er was eens een begenadigd semi-profvoetballer in Liechtenstein. Een echt talent. Scouts en spelersmakelaars hielden hem al geruime tijd in de gaten. Alleen hij was publicitair niet interessant. Hij was geen Ronaldo, Messi of Zlatan en kwam daarnaast ook nog uit het onooglijke Liechtenstein. Eén spelersmakelaar met goede contacten met sponsoren zag mogelijkheden en hij had zelfs een (betaald?) lijntje met de Wereldvoetbalbond (FKTAR). Met een sponsor, die hem steunde, benaderde hij Barcelona en de speler. Hij kwam met een aanbod dat hij een sponsor had van € 500.000 Euro en dat hij met die sponsor misschien nog € 500.000,-- Euro aan andere sponsorgelden binnen kon halen. Zou de speler uit Liechtenstein, dan 1 jaar met dit transfergeld de Champions League bij Barcelona mogen spelen?

Uiteraard had de makelaar kosten in deze. Die moest hij declareren, maar de oplossing was om – als de deal doorging - die met een percentage van het transfergeld te verrekenen. Maar zijn kosten moesten natuurlijk wel betaald worden. Enfin, Barcelona had er ook wel oren naar en de speler uit Liechtenstein zag zich zelf al in Zuid-Amerika, Azie, Europa en Afrika spelen. Want de Champions League speelde inmiddels in alle werelddelen. En de speler ontving natuurlijk ook een flink gedeelte van de transfersom.

Voor de kosten van de makelaar werd een oplossing gevonden en ook de FKTAR – want Barcelona stond nog steeds onder curatele – wilde zijn medewerking aan een eventuele transfer geven. De voorzitter van de FKTAR – zoals niet ongebruikelijk – ging op persoonlijke titel ook wat investeren, uiteraard met het zakengevoel dat bij een volgende transfer, dat geld er ongetwijfeld dubbel en dwars uit zou komen.

De makelaar ging op stap. Hij benaderde deze en gene om de resterende € 500.000,-- binnen te halen. De eerste sponsor met de toegezegde € 500.000,—haakte plotseling af. Toch hield de makelaar vol en ook de voorzitter van FKTAR had nog alle geloof. Uiteindelijk moest ook de spelersmakelaar toegeven (de Champions League was al meer dan halverwege) dat de transfer niet ging lukken en hij stelde Barcelona, FKTAR en de speler op de hoogte. De voorzitter FKTAR bedacht een list.

Hij had gehoord dat een andere sponsor ook wel fiducie had in de speler. Het moest allemaal wat goedkoper, die latere klapper kwam dan wel. Hij benaderde zijn andere contact, vertelde wat er misschien mogelijk was met de eerste sponsor. Volgens hem was er een deal te maken met Barcelona en de speler voor ca. € 370.000. Dan zou de eerste sponsor nog ca. €  50.000,- binnen kunnen schuiven en hijzelf wilde misschien ook nog wat investeren. Maar zoals zo vaak, sponsoren gunnen elkaar het licht niet in de ogen. De eerste sponsor wilde niet meewerken en het andere contact haakte daarna ook naadloos af. Inmiddels ging de Champions League maar door. De FKTAR, was niet voor een gat te vangen.

Er waren wat contacten in Polen, met een club, die voorronden Champions League speelde. Transfersom werd nu wel € 100.000,--(misschien wat meer) en ja, bij deze satellietclub ging het wel alleen om voorronden Champions League.  Speler en Barcelona gingen niet akkoord, want zij hadden nog altijd het gevoel dat er meer te halen was, gezien de eerste fantastische aanbieding. Ze benaderden een andere spelersmakelaar, die in het verleden resultaten had geboekt.  Deze ging koortsachtig aan het werk. Benaderde deels dezelfde sponsoren, maar ving – uiteraard – bot. Hij moest toegeven dat het niet meer ging lukken. Speler en ook Barcelona werden een beetje moedeloos van de ontwikkelingen. Beiden zagen zelfs deelname aan de volgende (finale) Champions League niet meer zitten.

Inmiddels stond de Champions League finale al bijna op de agenda en leek de transfer af te ketsen.
De speler had een gepiepeld gevoel. Hij ging een en ander bij de FKTAR in werking zetten. De FKTAR vergaderde en men vond dit toch wel heel apart. Een gedeelte vond dat de FKTAR er niks mee te maken had, maar een ander groter gedeelte vond dat een transfer gerealiseerd moest worden. De finale van de Champions League werd evenwel al bijna gespeeld. Maar kon er ook nog niet een benefietfinale gespeeld worden? Er werd een datum gevonden en de benefietfinale Champions League  Fenerbahce-Barcelona, werd op de kalender gezet. De speler werd voor één wedstrijd getransfereerd naar Barcelona voor € 150.000,-- aan FKTAR-gelden. De oorspronkelijke sponsor wilde voor zijn goede naamsbekendheid ook nog € 25.000 bijdragen en de voorzitter van FKTAR kwam opvallend genoeg ook met € 25.000 over de brug. Barcelona en de speler gingen akkoord. De wedstrijd werd onder toeziend oog van veel Turks publiek gespeeld en ook in Liechtenstein ging men uit zijn dak, nu de speler op de internationale televisie zijn kunsten vertoonde. Drie weken later werd de grote Championsleague finale gespeeld, waar iedereen naar toeleefde. De benefietwedstrijd met een spectaculaire uitslag was in grote delen van de wereld vergeten. Alleen in Turkije en Liechtenstein was het nog steeds het gesprek van de dag.

En de speler uit Liechtenstein? Hij speelde daarna weer gewoon semi-prof voetbal bij zijn oude club.
Hij had zijn avontuur gehad, maar het had hem niet echt veel opgeleverd. Barcelona bleef uiteraard op het hoogste niveau spelen, en de FKTAR had opnieuw zijn goede wil getoond.  Allen leefden nog lang en gelukkig. Zelfs de spelersmakelaar zat al weer te broeden op een volgend project waarbij hij graantjes mee zou pikken..

De moraal van dit sprookje: hecht nooit geloof aan kakelende kippen, die gouden eieren beloven. Uiteindelijk is een half gewoon ei nog beter dan een lege dop.

Franse hoop...

Door Tjalling van den Bosch

Mogen de Franse damliefhebbers eindelijk weer eens gaan hopen dat er binnen afzienbare tijd een landgenoot serieus een gooi gaat doen naar de allerhoogste mondiale dam-eer? In een eerder epistel heb ik u al eens kennis laten maken met Kevin Machtelinck (Tsunami . . . -september 2015-). De jonge Fransman was uitzonderlijk goed in vorm tijdens het jongste Open NK in Heerhugowaard. Toch is Machtelinck niet de man waar de Franse dam-harten nu al sneller van gaan kloppen; nee dat is:

Arnaud Cordier . . .

Tijdens het komende WK Dammen (november 2015, te Emmen) verdedigt Arnoud Cordier de Franse tricolore (bleu-blanc-rouge).

Toen afgelopen jaar (2014) onze nationale kampioen Roel Boomstra de hoogste Europese dam-eer voor zich opeiste, ging het brons, toch enigszins onopvallend, naar Cordier. Dat 'enigszins onopvallend' school vooral in het feit dat de Fransen weinig aandacht besteedden aan de prestatie van hun landgenoot, én wij Nederlanders natuurlijk helemaal in de ban waren van de 'grote titel' die een landgenoot eindelijk weer eens binnenhaalde.

Zou Arnoud Cordier in staat zijn om in november de wereldtitel voor zich op te eisen? Bereidt Cordier zich speciaal voor op het naderende WK Dammen? Heeft hij goede support (financieel/trainingspartners) in Frankrijk? Het zijn vragen waar we geen antwoord op krijgen, mede door de summiere dam-berichtgeving uit het land van Marianne.

Cordier is in ieder geval een internationaal grootmeester, die moeilijk te verslaan is; als we op Toernooibase Dammen gaan zoeken dan moeten we terug naar augustus 2009 om een nederlaag van hem te vinden.Cordier verloor toen tijdens het Franse kampioenschap van  Oscar Lognon. Verder komen we nog te weten (via Toernooibase Dammen) dat Cordier in het seizoen 2010-2011 zijn laatste (twee) partijen (voor Van Stigt Thans) speelde in de Nederlandse clubcompetitie. De seizoenen ervoor speelde hij vrijwel constant mee voor het team. Vanaf het begin van zijn damcarrière heeft Arnaud alle Franse jeugdtitels meerdere malen op zijn naam geschreven; als 'senior' heeft hij de Fransetitel dit jaar (2015) voor de 14e(!) maal voor zich opgeëist.

Uw penneleur herinnert zich Cordier vooral van het jaarlijkse sneldamtoernooi in Salou; in 2011 won de Fransman dit toernooi met overmacht. Arnoud scoorde toen 16 punten uit 9 partijen; hij gunde Harry de Waard in de laatste ronde een puntje (toen ook al?), omdat hij daarmee zijn totaal-overwinning veilig stelde. De directe confrontatie met de als nummer twee aankomende Alexander Georgiev eindigde in een glorieuze overwinning voor de Fransman! Nog dezelfde avond voerde Cordier al zijn partijen van Salou blitz 2011 op Toernooibase in; ook een kwaliteit waar de gewone damliefhebber 'van staat te kijken'.

Verder nog . . .

Wat weten we verder nog van Arnaud Cordier? Hij werd geboren op 26 november 1974 te Dijon (Frankrijk). De kleine Arnaud was een slim jongetje; toen hij 5 jaar oud was kon hij de kubus van Rubik al oplossen. Hij zou het uiteindelijk schoppen tot ingenieur in de informatica, daarin verdient hij tegenwoordig ook zijn brood. Hij leerde het dammen van zijn vader Henry. Arnaud liet ooit in een interview weten dat hij op damgebied vooral geïnspireerd werd door de partijen van Pierre Gesthem, Baby Sy en Ton Sijbrands.

Dat is het helaas wel zo'n beetje; toch zouden de Fransen er goed aan doen om Arnaud Cordier eens serieus in de gelegenheid te stellen om de eerste wereldtitel sinds Pierre Gesthem (1947 -na de met 17-11 gewonnen match tegen R.C. Keller-) terug te brengen naar het land waar de strijd om de hoogste mondiale dam-titel ooit begon (Amiens 1885).

I have a dream...

 Door Tjalling van den Bosch

Neen, beste lezers en lezeressen we gaan het niet hebben over Martin Luther King en zijn relatie tot onze edele damsport; alhoewel . . . , misschien is die er wel(?), . . . , maar misschien ook niet.

King was een Amerikaans baptistische dominee die zich  tijdens zijn leven ontpopte als één van de prominentste leden van de Amerikaanse burgerrechtenbeweging. In 1963 hield hij een beroemd geworden speech op de trappen van het Lincoln Memorial in Washingthon D.C.
Dat 'D.C.' betekent overigens 'District of Columbia'. Washingthon (vernoemd naar de eerste president van de V.S.) is speciaal gebouwd als hoofdstad van de V.S.; ook het 'Witte Huis' (residentie van de zittende president) en regering bevinden zich daar. Om ervoor te zorgen dat de hoofdstad buiten het grondgebied van alle staten kwam te liggen, vanwege de autonomie, heeft men het territorium onafhankelijk van alle staten verklaard; vandaar dus altijd die toevoeging (D.C.).  

Waar waren we gebleven(?); o ja, bij de speech van King.Tijdens de redevoering (waarin King zijn hoop uitsprak dat mensen ooit op hun gedrag en niet op hun huidskleur beoordeeld zouden worden) gebruikte King de beroemd geworden frase: 'I have a dream'. Over een relatie van Martin Luther King en onze edele damsport, zelfs niet in relatie tot het checkers, is uw penneleur nog niets te weten gekomen.

Dagdromen . . . 

Uw penneleur kan zo nu en dan heerlijk dagdromen; zoals laatst, toen ik, vlak voor het slapen gaan, door het boek '100 jaar WK Dammen' van Jan Apeldoorn bladerde. Ik las het één en ander over Herman Hoogland, de eerste Nederlandse wereldkampioen dammen (zie ook: Damfamilies . . .op dit blog - juni 2014).

Ruim 100 jaar geleden (om precies te zijn in 1912) greep de jonge Herman de hoogste mondiale eer na een enerverend (rond)toernooi, waarin de tien deelnemers elkaar tweemaal 'troffen'. Het toernooi werd in Nederland (Rotterdam) verspeeld en er deden maar liefst vijf dammers uit ons kikkerlandje mee. Eerder had Hoogland een match gespeeld tegen de zittende wereldkampioen Isidore Weiss. Weiss was klein van stuk en werd daarom ook wel de kleine Napoleon genoemd. Hoogland kreeg in die tweekamp wel kansen (miste volgens overlevering een analytische winst), maar de einduitslag was uiteindelijk duidelijk in het voordeel van wereldkampioen Weiss. De match was blijkbaar een goede training voor Hoogland, want hij greep dus in het daarop volgende WK-toernooi de titel.

Geschied-herhaling . . .

Het is een algemeen bekend verschijnsel, dat de geschiedenis zich met enige regelmaat herhaalt! Dat wetende komen bij mij de (dag-)dromen(!), na het 'bladeren' door het boek van Jan Apeldoorn.

Alexander Georgiev is de zittende wereldkampioen; hij is net als Weiss klein van stuk en daarom wordt hij ook wel de kleine Tsaar genoemd!
Net als in 1912 wordt het komende WK in Nederland (Emmen) verspeeld!
Net als in 1912 doen er ook nu maar liefst vijf Nederlanders aan het WK mee!
Net als in 1912 speelde ook nu de zittende wereldkampioen, voorafgaand aan het WK-toernooi, een match tegen een jonge Nederlander!
Net als in 1912 kreeg ook nu 'de jonge Nederlander' kansen (hij schijnt zelfs een analytische winst te hebben gemist), maar verloor de match uiteindelijk duidelijk!

Zeg Sip, jongen,     . . . I have a dream . . .

Niet doen/wel doen...

Door Tjalling van den Bosch

Twintig jaar geleden reisde uw penneleur de wereld rond in het professionele circus dat (ook nu nog) 'de sterkste man' heet. Op een gegeven ogenblik (1996) was er een wedstrijd in Hongarije (Visegrád).

Hongarije was nu niet bepaald een toonaangevend ('sterkste man'-)land, maar sinds enkele jaren had men iemand (László Fekete) die redelijk meedraaide in het circuit. De avond voor de wedstrijd was er de gebruikelijke opening (met onder meer de loting). Tijdens de (altijd veel te lange) speeches werd het duidelijk dat de (Hongaarse) organisatie voorkeur had voor één bepaalde winnaar. U raadt het al: de Hongaar.

Wij (de andere deelnemers) maakten hier verder weinig tot geen woorden aan vuil, maar na afloop van de ceremonie was het duidelijk dat de winnaar never nooit niet de beoogde persoon van de organisatie zou worden. Je laat je als sporter niet piepelen(!); alle deelnemers waren na de opening tot op het bot gemotiveerd.

Liever iemand anders helpen, dan dat de Hongaar de wedstrijd zou gaan winnen! (De winnaar werd uiteindelijk de IJslander Magnus Ver Magnusson en uw penneleur nam het zilver mee naar huis; de Hongaar liet zich, toen het duidelijk was dat hij niet meer kon winnen, geblesseerd afvoeren, maar dit geheel terzijde natuurlijk).

Niet doen . . .

Ik moest aan dit voorval denken tijdens de opening van het Europees Kampioenschap Dammen 2012  te Emmen. Bijna alle sprekers spraken hun voorkeur uit voor één bepaalde (Nederlandse) deelnemer als eindoverwinnaar! Zoiets moet je NIET DOEN, tenzij je natuurlijk de concurrentie 'op scherp' wil zetten! Alexey Chizhov won het toernooi en nee, hij was dus niet de beoogde winnaar!!

Overigens vind ik het sowieso not done om je als organisatie, sponsor, werelddambond, Nederlandse dambond, in het openbaar (en liever ook niet in 'besloten' kring) uit te laten over een bepaalde voorkeur (qua winnaar). Laat het bovenstaande een (wijze) les zijn voor het komende WK Dammen; dus niet (weer) doen!

Wel doen . . .

Ik hoop overigens wel dat er na afloop van het Wereldkampioenschap Dammen te Emmen (van 8 t.e.m. 25 november 2015) een toernooiboek wordt uitgegeven(!), en dan geen (of niet alleen een) digitale versie, maar één die niet misstaat in de boekenkast van iedere damliefhebber. Van veel wereldkampioenschappen zijn er prachtige toernooiboeken (uitslagen van de ronde met tussenstand, vlot geschreven ronde-verslagen en doorwrochte partij-analyses), maar helaas zijn er ook W.K.'s waar geen naslagwerk van is! Een groot gemis.

De organisatie van het Javaanse Jongens WK-dammen 1990 schreef in het voorwoord van het toernooiboek dan ook terecht: 'Inhoudelijk geeft dit boek een prachtige weergave van de (WK-) titelstrijd 1990 en het bevat partijnotaties voorzien van deskundig commentaar. Met de uitgave van dit toernooiboek is nu het laatste belangrijke facet van dit sportgebeuren afgesloten'. Redactielid van hetzelfde toernooiboek (en deelnemer aan het WK-toernooi) Ton Sijbrands schreef in het nawoord: 'Menig dam-liefhebber is het een doorn in het oog dat toernooien van een dergelijke importantie slechts hoogstzelden in boekvorm worden vastgelegd'.

Dus beste (en door mij zeer gewaardeerde) organisatoren van het

Wereldkampioenschap Dammen 2015: niet doen/wel doen . . .

Dam-happening

Hopelijk wordt het WK Dammen 2015 een fantastische dam-happening. Voor de broodnodige persaandacht liggen ongetwijfeld de draaiboeken klaar (t.v., radio, schrijvende pers, social-media). Ook 'onze' damrubriek-penneleurs (welke sport kan bogen op wekelijkse columns?) kunnen we in de strijd gooien én wij, dammers, kunnen ook meehelpen!

Laten we (net als tijdens het WK voor de jeugd) op zondag 8 november (eerste ronde) allemaal afreizen naar Emmen; we laten op die manier het Nederlandse volk weten dat we er (nog steeds) zijn! Gevolg: de zaal puilt uit; velen kunnen niet naar binnen, opstoppingen, deelnemers weigeren nog een zet te doen vanwege het lawaai, politie wordt erbij gehaald, en weet ik wat al niet meer.

Kijk dan komt onze sport (en het WK Dammen) vast en zeker volop in de schijnwerpers van de (niet dam-)media te staan.

Om u alvast op te warmen; zo zag het er in 1948 uit:

1948 Amsterdam WK

De jeugd...

Door Tjalling van den Bosch

Er zijn dammers die te pas en te onpas te koop lopen met: "De jeugd wil niet dammen; ze hebben computers, iPads, tablets, smart-phones en wat al niet meer en dat vinden ze veel leuker" . . . 

In februari 2014 heeft uw penneleur al eens een epistel aan dit onderwerp besteed; mijn conclusie was toen: "De jeugd wil wel, maar de ouderen willen niet meer opleiden . . ."  Toch zijn er nog steeds dammers die menen dat die stelling ("de jeugd wil niet"), ook nu nog, valide is! Deze dammers zou ik willen adviseren om eens een kijkje te gaan nemen in Beilen, en wel tijdens het WK dammen voor de jeugd (van 1 t.e.m. 7 november 2015)! Eat your hart out . . . 

WK jeugd . . .

Het WK voor de jeugd lijkt op voorhand een waar spektakelstuk te worden; bijna 300 deelnemers (van 8 tot 20 jaar, in diverse leeftijdscategorieën) vanuit de hele wereld strijken begin november neer in het anders zo rustige Beilen. De sporthal waar dit evenement plaats gaat vinden is de Drentehal te Beilen (Eursingerweg 1).

U kunt waarschijnlijk wel begrijpen dat dit een giga-organisatie is. De mensen die het 'aandurfden' verdienen meer dan lof; uw penneleur kan het niet nalaten om deze helden (want dat zijn het in mijn ogen) bij naam te noemen: Wim Koopman, Gerhard Dunning, Harry de Groot, Henk Kalk, Siep Buurke, Herm Jan Brascamp en Geb Kos. Er zullen ongetwijfeld veel mensen zijn die naast de organisatie ook de handen uit de mouwen steken; ook voor hen hulde, grote hulde!

Wij dammers zijn toch eigenlijk verplicht om op z'n minst eenmaal een bezoek te brengen aan dit grootste meerdaagse damtoernooi in Nederland ooit!

Al zou het alleen maar zijn om de moedige organisatoren een plezier te doen!!

Waar loopt zo'n organisatie zoal 'tegenaan'? Huisvesting: niet alleen voor de 300 deelnemers, maar ook voor de (ongeveer) 150 begeleiders, trainers, ouders, etc. Maaltijden: wel of niet gesponsord, maar er zullen toch 3 maaltijden per dag (per persoon) geserveerd moeten worden. Vervoer: niet alleen van het logeeradres naar de speellocatie v.v., maar ook van vliegvelden, trein- of busstations v.v.. Materiaal (dat is misschien nog het gemakkelijkst!) 300 stoelen en 300 tafels, 150 borden en 150 klokken, prijzen (in de diverse leeftijdscategorieën)  en wat al niet meer zij (notatiebiljetten, arbiters, websiteondersteuning). 

Kortom, een ware tour de force . . .Overigens; dezelfde organisatoren zijn op het onwaarschijnlijke idee gekomen om aansluitend aan het WK voor de jeugd ook hun schouders onder het WK Algemeen te zetten! Het aloude adagium 'god schiep uit gouden korenaren de Drentenaren' laat zich hier gelden!

Jaar geleden . . .

Het is al weer een jaar geleden dat onze prachtige damsport heel mooi in de belangstelling stond (in Nederland); weet u het nog? Ja inderdaad, ik doel op de blindsimultaan van Grand Maître Ton Sijbrands; heel niet-dammend-Nederland sprak hierover. Welke andere (niet al te grote) sport kan zich op die manier één jaar later wederom aan het volk van Dietschen bloed presenteren?  Het is te hopen dat de draaiboeken voorzien in optredens in diverse talk-programma's (het liefst op de landelijke televisie!).

Dat moet mogelijk zijn; ook gezien de enorme aandacht van een jaar geleden voor de krachttoer van Sijbrands! (Dus: 'de pers' wil wel . . .).

Ik hoop dat de media-aandacht eindelijk weer eens een geweldige, positieve impuls zal geven aan de mij zo dierbare denksport.

Op naar Beilen . . . !

(Droom: verkeersinformatie, 1 november; in en rond Beilen is er sprake van grote verkeershinder . . .).

Pjotr...

Door Tjalling van den Bosch

Vanwege de Nina Hoekman Memorial (van 23 t.e.m. 25 oktober aanstaande) wijden we een viertal epistels aan mensen die op één of andere manier met Nina Hoekman-Jankovskaja van doen hebben gehad; dit is de laatste. Om één persoon kunnen we natuurlijk niet heen:

Pjotr . . . (?)

Neen, we toveren niet iemand voor het voetlicht die Nina kent uit haar 'jonge jaren', dus niet iemand uit de Oekraïne. We gaan het hebben over Nina's damzoon numero uno: Roel Pjotr Boomstra.
Roel werd geboren op 9 maart 1993 te Utrecht. Het heeft maar weinig gescheeld of Roel had nimmer achter het dambord plaatsgenomen(!); de eerste denksport waar hij mee in aanraking kwam was namelijk het schaken. Gelukkig kreeg Roel op ongeveer 7-jarige leeftijd ook onze edele damsport voorgeschoteld; alras werd duidelijk dat daar zijn talenten lagen.

Via de damclub kwam Roel al snel terecht in de nationale selectie; in eerste instantie bij de espoirs (oftewel in goed Engels: hopes). Op het EK voor de jeugd in 2005 kreeg de toen 12-jarige Roel voor het eerst te maken met bondsjeugdtrainster Nina Hoekman. Ze zouden een innige band opbouwen; ze waren beide niet weg te slaan, Roel niet als talentvolle jeugddammer en Nina niet als jeugddamtrainster.

We laten Roel even aan het woord over Nina: "Nina was als een dammoeder voor mij. Op de zeven Europese kampioenschappen die ik tussen 2005 en 2011 heb mogen spelen was Nina altijd als coach aanwezig". En een succesvolle periode (2005-2011) was het. Boomstra's palmares in die periode: als pupil 2005 en 2006 zilver, als aspirant 2007 zilver, 2008 goud en 2009 zilver, als junior zowel in 2010 als in 2011 goud. Het zal u dan ook niet verbazen dat Roel op jonge leeftijd de titel Grootmeester Internationaal kreeg toebedeeld.

Altijd aandacht . . .

Ook in toernooien waar zowel Roel als Nina aan meededen, had Nina altijd speciale aandacht voor de partijen van haar pupil. Na afloop bespraken ze die dan; de partijen die Nina zelf speelde kwamen nauwelijks aan bod. Doordat Nina zo'n aandacht had voor Roel zijn partijen, en na afloop ook telkens in zijn buurt bivakkeerde, ontstond er bij veel mensen het idee, dat Nina daadwerkelijk de moeder van Roel was. "Daar hebben Nina en ik altijd erg om kunnen lachen" vertelt Roel verder, "tijdens de prijsuitreiking van de World Cup in Oefa (2011, waar beide in hun categorie de tweede prijs wonnen) kreeg Nina daadwerkelijk de vraag voorgelegd 'is dat je zoon?'".

Prijsuitreiking Oefa 2011

Presteren op het hoogste niveau . . .

Nina heeft Roel ook kennis laten maken met het: op het hoogste niveau presteren. Wanneer Roel wat nerveus was, vlak voor een belangrijke wedstrijd, dan kwam Nina met het geruststellende (en moederlijke): "Ik ben wel zenuwachtig voor jou, dan hoef jij dat niet meer te zijn". Het was een  typische opmerking van een succesvolle coach; op het juiste moment(!) even ontspanning, even een kleine glimlach. In ieder geval, Roel was vaak succesvol en hij koestert dan ook de tijden waarop Nina trots op hem was: "prachtige momenten waren dat".

Schrijver dezes weet dat Nina ook altijd bezig was om haar pupillen de liefde voor het damspel bij te brengen én ook mentaliteit en vechtlust; niet dat Nina dit in zoveel woorden zei, maar op een verfijnde manier kwam die 'boodschap' bij de meesten wel over. Helaas mocht Nina niet meer Roels grootste triomf (tot nu toe!!)  meemaken; nadat Nederland bijna 1½ decennium geen grote internationale titel had weten te bemachtigen, sloeg Roel toe tijdens het Europees Kampioenschap 2014. Na een imponerende start (6 uit 3) consolideerde Boomstra zijn eerste plek met louter remises tegen sterke opponenten; het bracht hem (en Nederland) de zo gewenste titel: Europees Kampioen.

Ook vond Nina het zeer belangrijk dat haar pupillen zich ontwikkelden 'in algemene zin' (sociaal gedrag, school). Op sociaal gebied profileert Roel zich tegenwoordig nadrukkelijk, o.a.  op facebook; daar bewerkstelligt hij mee dat dammen 'een gezicht' krijgt én dat dammers en niet-dammers een kijkje krijgen in de keuken van het topsport-dammen. Ook zijn opleiding neemt Boomstra serieus; anno 2015 is Roel student aan de Rijks Universiteit Groningen, waar hij bezig is met zijn bachelor Natuurkunde. Hopelijk niet te intensief, want in november (2015) staat het wereldkampioenschap in Emmen 'op de rol'.

Wat zou Nina zenuwachtig voor je zijn geweest Roel . . .

  

PP...

Door Tjalling van den Bosch

Dit epistel staat wederom in het teken van de  Nina Hoekman Memorial, welke plaatsvindt te Zutphen op 23, 24 en 25 oktober 2015 (www.Ninahoekmanmemorial.nl) De aanhef is zeker voor insiders meer dan duidelijk: (Nee, niet Piet Paulusma!!)

Peter Pippel.
 

De naam die in dam-land garant staat voor: de voortreffelijke organisatie van het fameuze damtoernooi Salou Open. 

Organisatie Salou; traditie

Peter Pippel is geboren op 21 september 1951 te Nieuwer-Amstel; ga niet op zoek naar 'waar dit ligt', want de gemeente Nieuwer-Amstel bestaat niet meer. Heden ten dage (anno 2015) is het de gemeente Amstelveen. 

Na het voortgezet onderwijs (MULO en Kweekschool) vond Pippel in 1971 emplooi bij de P.T.T. (voorloper van de K.P.N.).  Het is uw penneleur niet bekend of Peter tijdens zijn schoolperiode niet voldoende had opgelet, of dat hij 'even' geen zin had, maar ondanks zijn werk dook hij toch weer de studieboeken in. De reden volgens Peter was dat hij zijn werk toentertijd leuk vond, maar om 40 jaar hetzelfde te blijven doen, leek hem minder aantrekkelijk. Eerst (in de avonduren dus!) het Atheneum en daarna een pittige studie Bedrijfseconomie aan de Universiteit van Amsterdam. 

In 1991 stapte Pippel over naar de Gemeente Utrecht; eerst bij de Reinigings- en Havendienst later werkte hij zich op tot Financieel Specialist bij de Centrale afdeling Financiën. Sinds 2013 geniet Peter van zijn welverdiende (pre-)pensioen

Dammen . . .

Op jonge leeftijd kwam Peter reeds in aanraking met het dammen; zijn oudere broer Kees beoefende het spel, in huiselijke kring, zeer serieus.Wederom kunnen we niet vaststellen of Peter in eerste instantie niet oplette of 'even' geen zin had, maar pas op zijn 16de raakte hij in de ban van onze edele damsport; hij zou er nimmer meer van afzien. De jonge Peter had zelf het idee dat zijn talenten, in eerste instantie, meer in het (straat-)voetbal lagen . . .  

Vragend naar zijn beste dam-prestaties komt Peter met: "Ik werd ooit kampioen van IJmond in de hoofdklasse, er was één veel betere dammer, maar na een heftige strijd won ik het toernooi". Is dat het? Peter vervolgt: "In de eerste editie van Salou Open (1998) speelde ik in de achtste ronde tegen GMI Alexander Presman. Wonder boven wonder won ik, na een prachtig duel". Presman was tevens organisator van het toernooi en later, toen Pippel de organisatie had overgenomen, kwam hij erachter dat het eigenlijk geen goede combinatie is: organisator én deelnemer. "Het kost je punten" is zijn ervaring nu. In 2002 won Peter opnieuw (en wederom in Salou) van een GMI; Kees Thijssen moest in een gewonnen positie een verrassende manoeuvre uitvoeren om tot winst te komen, daarvoor moest Thijssen alles eerst wel even goed doorrekenen. Op zich is dit niet zo'n probleem voor Kees; echter in de bewuste partij verloor hij 'zijn klok uit het oog'! 

 

Nina . . .

In 1991 ging Pippel (net als Paul Visser in 1989) met een groep Nederlandse dammers naar Kiev, voor een dam-uitwisseling. In Kiev ontmoette Pippel voor het eerst Henk Hoekman; verder viel het hem op dat de meeste Oekraïners niet veel kaas hadden gegeten van het 'dammen op de 100-velden.' Er was één uitzondering, een jongedame van zo'n 25 jaar oud; het bleek te gaan om de (toen nog) vriendin van Hoekman: Nina Jankovskaja. "Nina liet toen al zien dat ze een zeer goede damster was; ze veegde mij finaal van het bord" herinnert Peter zich nu nog.

Later trof Peter het Zutphense duo (Henk en Nina waren inmiddels getrouwd) eenmaal per jaar (vanaf de eerste editie) tijdens Salou Open.  Alhoewel er in eerste instantie niet direct sprake was van een grote vriendschap, veranderde dit in 2004 toen de organisatoren (Alexander Presman en Dick Hendriksen) geen tijd meer konden vrijmaken voor de organisatie en met het toernooi wilden stoppen.  "Ze gaan toch niet mijn vakantie afpakken?" moet Peter zich toentertijd hebben laten ontvallen en ook "Wat is ervoor nodig om zo'n toernooi te organiseren?". "Veel tijd" was het antwoord op die laatste vraag.

U weet ondertussen dat Peter ambtenaar was, dus . . . om een lang verhaal kort te maken: Peter Pippel ging Salou Open organiseren, mede door de ferme aanmoedigingen en uitdrukkelijke hulp van Henk en Nina. "Zonder hen was het nooit gelukt" weet Peter anno 2015 zeker. "Nina benutte haar dam-relaties ten volle en zorgde ervoor dat het toernooi uitgroeide tot het grootste buitenlandse damtoernooi".  "Henk liet organisatorisch zijn handjes (nou ja, zeg maar gerust handen) wapperen en ik ontfermde me over de administratie" vertelt Peter verder. Een prachtig drie'man'schap, hetgeen leidde tot een zeer hechte vriendschap.

Koek en ei . . .

"Was vanaf dat moment alles altijd koek en ei?" vroegen we ons onderwerp. "Zeker niet" vertelt Pippel; hij vervolgt "Op een gegeven ogenblik zat Salou Open meer dan vol; toch meldde zich nog een zeer sterke speler aan. Nina wilde die speler graag mee laten doen; ik vond dat niet fair tegenover anderen, die op de wachtlijst stonden. Ik kreeg hierover een flink meningsverschil met Nina; ze ging daarin zover, dat ze haar medewerking wilde staken! 'Gelukkig' kwamen er dat jaar de nodige afzeggingen, waardoor de betreffende 'sterke speler' gewoon mee kon doen. Ik weet niet wat er anders gebeurd zou zijn; ook dat was Nina: duidelijk in alles en bovenal volhardend."

Ook over Nina's wil om te winnen (volhardend) heeft Pippel nog een verhaal: "Tijdens een kampioenschap verloor Nina, terwijl ze een paar zetten voor het einde simpel remise had kunnen maken. In plaats daarvan nam ze onverantwoorde risico's en verloor dus. Op de vraag waarom ze de remise uit de weg ging, was het antwoord voor de omstanders even verrassend als duidelijk: "Ik wilde vandaag geen remise, winst of verlies was het enig mogelijke resultaat"".

Ooit onderhield Peter Nina over het feit, dat ze met een Nederlander was getrouwd en dat de overstap naar Zutphen een hele verandering voor haar moet zijn geweest? Nina antwoordde toen gevat: "Ja Peter, maar aanraken is trouwen".

Het slotakkoord van dit epistel is voor Peter Pippel:

"Ik heb altijd vreselijk veel bewondering gehad voor de mens Nina Hoekman-Jankovskaja.