Door Tjalling van den Bosch
Sinds de 'tweede helft' van de vorige eeuw overheersen de (in eerste instantie Sovjet-)Russen onze edele damsport. Natuurlijk werd de overheersing in de zeventiger en tachtiger jaren onderbroken door twee kinderen (Sijbrands en Wiersma) uit het 'vrije Westen', maar als men de 'grote lijn' in ogenschouw neemt dan kan men niets anders concluderen dan dat er sprake is van een (Sovjet-)Russische overheersing.
Hoe kan dat(?); zit het (internationale) dammen in hun DNA, is het genetisch? Nou nee, tot de wereldtitel van Koeperman in 1958 was het dammen, zoals we het nu kennen, nauwelijks bekend in de U.S.S.R.!! Hoe komt het dan toch, dat men sinds die tijd het internationale dammen zo overheerst? Daarvoor moeten we terug naar:
Stalin . . .
Jozef Stalin; meedogenloos heerser over de Sovjet Unie van 1922 tot zijn dood in 1953. Wat heeft dit met dammen van doen(?); in eerste instantie misschien niet zoveel, maar voor de verhoudingen binnen de internationale sportwereld des te meer!
Nadat Hitler (nazi-Duitsland), mede door toedoen van de Sovjet Unie, in 1945 was verslagen, kwam de wereld vrij snel terecht in 'de koude oorlog'. In de eerste jaren na de tweede wereldoorlog werd er internationaal nog niet zoveel aan sportuitwisselingen gedaan. In die tijd werd sport voor de Verenigde Staten van Noord-Amerika echter steeds belangrijker; de goede sportprestaties van de sporters uit de V.S. werden gezien als een bevestiging voor de juistheid van de westerse democratie.
Ook Stalin onderkende de propagandistische waarde die ervan uitging en stelde Nicolay Romanov (een doorgewinterde sportbestuurder) aan om de sport in de Sovjet Unie naar een hoger plan te brengen.
Op zijn gat . . .
Nu lag 'de sport' in de voormalige Sovjet Unie vanwege de tweede wereldoorlog op zijn gat, dus moest er in eerste instantie weer van alles worden georganiseerd. In die jaren kwamen achtereenvolgens de nationale voetbalteams van (het toenmalige) Joegoslavië en Bulgarije naar de Sovjet Unie om het op te nemen tegen teams uit diverse steden. In die ontmoetingen werden de plaatselijke elftallen verslagen. Dit kwam Stalin ter ore; nadat ook het lokale team Traktor in Stalingrad (het huidige Wolgograd) het onderspit had moeten delven tegen het nationale voetbalelftal van Bulgarije, was hij ziedend. Toen even later (in 1948) ook de schaatsers niet meer 'mee bleken te kunnen komen' op internationaal niveau, greep Stalin in.
Stalin trommelde alle 'hoge' sportbestuurders op en vroeg rechtstreeks aan Romanov: "Verklaar, waarom heb je onze sport belachelijk gemaakt"! Romanov, die een enorm dossier bij zich had, begon aan een goed voorbereid verhaal.
Nadat Stalin hem enkele minuten had aangehoord stond hij op en stapte op Romanov af en zei: "Waarom heb je dit laten gebeuren?". "Ik werd niet goed geïnformeerd" stamelde Romanov. Staling greep hard in; hij voerde Romanov af (Siberië) en benoemde kolonel-generaal van de staatsveiligheidsdienst (de KGB) Arkady Apollonov tot de nieuwe verantwoordelijke voor de nationale sport.
Dus geen door de wol geverfde sportbestuurder aan het bewind, maar een niets en niemand ontziende militair van de nationale veiligheidsdienst.
Apollonov wist wat er met zijn voorganger was gebeurd en nam enkele rigoureuze maatregelen. Bestuurders werden zo snel mogelijk in de internationale sportwereld geïnfiltreerd. Er werden scholen opgericht met als voornaamste doel om jongeren op te leiden tot topsporters; ze werden gehard om onder alle (extreme) omstandigheden te kunnen presteren. Ook kregen sporters een stipendium, zodat ze zich volledig op hun sport konden stortten. Dit was een doorn in het oog van het Olympisch Comité; professionele sporters werden toen nog geweerd van de Olympus.
Hoe het ook zij, de Sovjet Unie kwam er mee weg; staatsamateurs, in de V.S. sprak vaak over shamateurs (als in shame).
Alles werd in het werk gesteld, goedschiks of kwaadschiks, om door sport de juistheid van het communisme aan te tonen! Als de sporters dreigden te falen, probeerden bestuurders, scheidsrechters en juryleden de uitslag te beïnvloeden ten faveure van het almachtige Sovjet bastion. Mochten de Sovjetsporters toch falen, dan was er altijd nog de Sovjetpers! Vanuit de V.S. kwam het grapje dat, wanneer een Amerikaanse sporter won van iemand uit de Sovjet Unie, het volgende bericht in de (Sovjet-)pers verscheen: "Sovjetsporter eindigde als tweede, de Amerikaan als voorlaatste . . .".
Kracht & intelligentie . . .
Stalin verordonneerde dat de sterksten, slimsten en mooisten uit de Sovjet Unie moesten komen; zodoende werden met name het gewichtheffen, schaken en (dames-)turnen uiterst belangrijke troeven voor hem! Alle inspanningen hadden resultaat; tot het uiteen vallen van de Sovjet Unie in 1990 overheersten zij internationaal de bovengenoemde sporten.
Het dammen wist zich in de schaduw hiervan ook snel te ontwikkelen in de Sovjet Unie. Het 100-ruiten-dammen was in eerste instantie onbekend in het grote land; op de 64-velden werd in bepaalde regio's wel gespeeld. Met name door de goede resultaten van Iser Koeperman explodeerde 'ons dammen' in de Sovjet Unie; er kwamen damscholen, topdammers kregen geld van de overheid en konden plotseling als echte professionals hun sport beoefenen.
Ook op bestuurlijk niveau kreeg het dammen met de Sovjet Unie te maken; alles was toegestaan om tot Sovjet-succes te komen (zo werd de wereldtitel van Jannes van der Wal ijskoud niet erkend). Bestuurders uit andere landen raakten gefrustreerd door het Sovjet-optreden en ook de dammers uit het grote land probeerden van alles (denk aan de combines) om succesvol te zijn en te blijven. Het niet laten doorgaan van de match om de wereldtitel tussen Koeperman en Baby Sy is daar helaas ook een treffend voorbeeld van!
Het moge duidelijk zijn; misschien heeft Stalin nimmer een 100-veld-dambord onder ogen gehad, zijn invloed reikte echter ver, heel ver . . .
Succes in sport, goedschiks of kwaadschiks, was de manier om de wereld duidelijk te maken dat: The Principles of Communism are the best way of live!
woensdag 16 december 2015
woensdag 9 december 2015
Verdict...
Door Tjalling van den Bosch
1. Georgiev
"Veni, Vidi, Vici" (Vici, Vici, Vici, Vici, Vici, Vici, Vici, Vici,). Julius Caesar.
Aan de overheersing van de (in eerste instantie Sovjet-)Russen in onze edele damsport is geen verandering gekomen. Alexander Sergejevitsj Georgiev (ook wel: de kleine tsaar) eiste na een prachtig WK-toernooi (in Emmen) de titel wederom op. Mijns inziens was er trouwens nog een winnaar: het publiek (wereldwijd)!
Een meer dan verdiende overwinning voor Georgiev; in vrijwel elke partij ging hij compromisloos op zoek naar de twee punten. Weinig tegenstanders durfden Georgiev even compromisloos tegemoet te treden (Groenendijk wel); vaak waren tegenstanders in staat om de stand lang in evenwicht te houden, maar bezweken uiteindelijk in het late middenspel, dan wel eindspel, toch (zoals Cordier, Kouogueu). Georgiev speelde zoals het door de huidige denktijd noodzakelijk lijkt te zijn geworden; niet meer trachtten om vanuit de opening voordeel te verkrijgen, maar proberen om vanuit de opening een goed speelbaar middenspel te krijgen. Hoe het ook zij; de kleine tsaar is een topdammer die 'het klappen van de moderne-tijd-zweep' kent als geen ander.
2. Groenendijk . . .
"Zonder fouten geen virtuositeit".
Voormalig wereldkampioen schaken Emanuel Lasker.
Jan Groenendijk was natuurlijk de revelatie van het toernooi; hij liet zien dat zijn overwinning in Salou van dit jaar (2015) geen toeval was. Groenendijk trachtte tegen vrijwel iedereen het spel te compliceren, in de hoop dat de tegenstander zich zou verrekenen(!); soms lukte dat, zoals bijvoorbeeld tegen Ndjofang en tegen Loko (dubbeloffer!). Vaak (wat vaak(?), altijd!) liet Groenendijk op andreikoiaanse wijze (ik denk hierbij vooral aan de fameuze partij Leclair-Andreiko - Brintatoernooi 1965, ronde 5 -) zijn klok tot de laatste seconden teruglopen, hetgeen hartkloppingen moet hebben veroorzaakt bij zijn fans.
De (WSDV-)clubgenoten van Groenendijk (regelmatig en in grote getale aanwezig) waren minder onder de indruk van zijn strijd met het uurwerk; ze gaven aan dat het altijd wel goed afloopt met hun held. Toch lijkt het ons toe, dat Groenendijk met een 'fatsoenlijker verstandhouding met de klok' gebaat is, maar misschien ziet Groenendijk zelf zijn 'tijd-spelletje' juist als een wapen(?!?).
3. Boomstra . . .
"Laat je geregeld desillusioneren; geniet van de helderheid van geest die dat
oplevert". Marinus Knoope.
Roel Boomstra kon niet echt 'los komen'; de overwinning op Groenendijk (in de achtste ronde) leverde wel een 'extra plusje' op, maar de remise (reeds in de tweede ronde) tegen Vipulis (waar Georgiev en Groenendijk wel van wonnen), was achteraf gezien, een streep door de rekening. Na de ongelukkige remise tegen Atse (in de zestiende ronde) leek het erop dat Boomstra dan toch 'los kwam'; hij versloeg in de daarop volgende rondes Forbin en Cordier. In de laatste ronde kon Boomstra helaas geen potten breken tegen Ganbaatar en toen was het duidelijk dat 'Emmen 2015' niet het toernooi van Boomstra was.
Dat is het verdict van Emmen 2015 PUNT; natuurlijk zal er nog lang over worden nagekaart en gefilosofeerd, maar dat verandert er niets meer aan.
Troostende woorden . . .
Na afloop van het WK-toernooi spraken veel Nederlandse dam-fans elkaar moed in met woorden als: "Ze hebben de tijd/ Ze krijgen nog wel vaker een kans". 'Ze' zijn natuurlijk de jonge Nederlandse dammers; naast Groenendijk, Boomstra en Sipma kloppen straks misschien ook wel talenten als Van IJzendoorn, Slump en Wolff op de deur van het WK!
Het is inderdaad waar, dat ons land er, met het oog op de toekomst, goed 'voor' lijkt te staan.
Echter . . .
Jarenlang heeft uw penneleur zich in de wereld van de topsport mogen bewegen; de 'zweep' van het presteren op het hoogste niveau is zodoende overbekend. Eén van die wetten is: je moet de kans grijpen als deze zich voordoet.
Sporters uit de V.S. krijgen vlak voor de beslissende wedstrijd vaak te horen: "You're there, you might as well get the job done".
Met andere woorden: Je bent nu in de situatie dat je kunt winnen, maak het dan nu ook maar af. Een jonge topsporter kan wel denken dat hij (of zij) nog vele kansen zal krijgen, maar dat is in de wereld van de topsport allerminst zeker.
Wij (Nederlandse dam-fans) moeten ons dus maar niet rijk rekenen met de gedachte, dat onze jonge damtalenten de komende jaren die WK-titel wel naar ons land gaan halen. Misschien breken andere jongelingen (zoals bijvoorbeeld Ivanov, Atse, Shaibakov, Silva, om maar eens wat dwarsstraten te noemen) door en regeren zij het komende decennium het WK met vaste hand . . .
Wie zou na het WK van 2000 hebben gedacht dat de nummer 7 uit de eindrangschikking, in 2015 maar liefst negen wereldtitels op zijn palmares heeft staan??
Afsluiten . . .
Om dit onderwerp ook weer niet al te depressief af te sluiten: Natuurlijk kan één van de Nederlandse talenten het komende decennium ook de strijd om de wereldtitel gaan beheersen!!
Maar goed, het 'dodelijk zijn op het hoogste niveau' kent geen leeftijdsgrenzen; Johan Cruijff debuteerde op 17-jarige leeftijd in het eerste team Ajax; hij scoorde meteen. Met andere woorden: JC stond er meteen!!
(Cruijff debuteerde in Ajax 1 op 15 november 1964 in de uitwedstrijd tegen het Groningse G.V.A.V; Ajax verloor de wedstrijd met 3-1. Die dekselse Jopie scoorde wel . . .).
Agenda . . .
Voor als u de kleine tsaar dit jaar nog een keer 'live' in actie wilt zien:
Woensdag 30 december 2015, te Almere:
Wereldrecordpoging kloksimultaan van Alexander Georgiev.
Aanvang: 10.30 uur.
Organisatie: Stichting Aanzet.
1. Georgiev
"Veni, Vidi, Vici" (Vici, Vici, Vici, Vici, Vici, Vici, Vici, Vici,). Julius Caesar.
Aan de overheersing van de (in eerste instantie Sovjet-)Russen in onze edele damsport is geen verandering gekomen. Alexander Sergejevitsj Georgiev (ook wel: de kleine tsaar) eiste na een prachtig WK-toernooi (in Emmen) de titel wederom op. Mijns inziens was er trouwens nog een winnaar: het publiek (wereldwijd)!
Een meer dan verdiende overwinning voor Georgiev; in vrijwel elke partij ging hij compromisloos op zoek naar de twee punten. Weinig tegenstanders durfden Georgiev even compromisloos tegemoet te treden (Groenendijk wel); vaak waren tegenstanders in staat om de stand lang in evenwicht te houden, maar bezweken uiteindelijk in het late middenspel, dan wel eindspel, toch (zoals Cordier, Kouogueu). Georgiev speelde zoals het door de huidige denktijd noodzakelijk lijkt te zijn geworden; niet meer trachtten om vanuit de opening voordeel te verkrijgen, maar proberen om vanuit de opening een goed speelbaar middenspel te krijgen. Hoe het ook zij; de kleine tsaar is een topdammer die 'het klappen van de moderne-tijd-zweep' kent als geen ander.
2. Groenendijk . . .
"Zonder fouten geen virtuositeit".
Voormalig wereldkampioen schaken Emanuel Lasker.
Jan Groenendijk was natuurlijk de revelatie van het toernooi; hij liet zien dat zijn overwinning in Salou van dit jaar (2015) geen toeval was. Groenendijk trachtte tegen vrijwel iedereen het spel te compliceren, in de hoop dat de tegenstander zich zou verrekenen(!); soms lukte dat, zoals bijvoorbeeld tegen Ndjofang en tegen Loko (dubbeloffer!). Vaak (wat vaak(?), altijd!) liet Groenendijk op andreikoiaanse wijze (ik denk hierbij vooral aan de fameuze partij Leclair-Andreiko - Brintatoernooi 1965, ronde 5 -) zijn klok tot de laatste seconden teruglopen, hetgeen hartkloppingen moet hebben veroorzaakt bij zijn fans.
De (WSDV-)clubgenoten van Groenendijk (regelmatig en in grote getale aanwezig) waren minder onder de indruk van zijn strijd met het uurwerk; ze gaven aan dat het altijd wel goed afloopt met hun held. Toch lijkt het ons toe, dat Groenendijk met een 'fatsoenlijker verstandhouding met de klok' gebaat is, maar misschien ziet Groenendijk zelf zijn 'tijd-spelletje' juist als een wapen(?!?).
3. Boomstra . . .
"Laat je geregeld desillusioneren; geniet van de helderheid van geest die dat
oplevert". Marinus Knoope.
Roel Boomstra kon niet echt 'los komen'; de overwinning op Groenendijk (in de achtste ronde) leverde wel een 'extra plusje' op, maar de remise (reeds in de tweede ronde) tegen Vipulis (waar Georgiev en Groenendijk wel van wonnen), was achteraf gezien, een streep door de rekening. Na de ongelukkige remise tegen Atse (in de zestiende ronde) leek het erop dat Boomstra dan toch 'los kwam'; hij versloeg in de daarop volgende rondes Forbin en Cordier. In de laatste ronde kon Boomstra helaas geen potten breken tegen Ganbaatar en toen was het duidelijk dat 'Emmen 2015' niet het toernooi van Boomstra was.
Dat is het verdict van Emmen 2015 PUNT; natuurlijk zal er nog lang over worden nagekaart en gefilosofeerd, maar dat verandert er niets meer aan.
Troostende woorden . . .
Na afloop van het WK-toernooi spraken veel Nederlandse dam-fans elkaar moed in met woorden als: "Ze hebben de tijd/ Ze krijgen nog wel vaker een kans". 'Ze' zijn natuurlijk de jonge Nederlandse dammers; naast Groenendijk, Boomstra en Sipma kloppen straks misschien ook wel talenten als Van IJzendoorn, Slump en Wolff op de deur van het WK!
Het is inderdaad waar, dat ons land er, met het oog op de toekomst, goed 'voor' lijkt te staan.
Echter . . .
Jarenlang heeft uw penneleur zich in de wereld van de topsport mogen bewegen; de 'zweep' van het presteren op het hoogste niveau is zodoende overbekend. Eén van die wetten is: je moet de kans grijpen als deze zich voordoet.
Sporters uit de V.S. krijgen vlak voor de beslissende wedstrijd vaak te horen: "You're there, you might as well get the job done".
Met andere woorden: Je bent nu in de situatie dat je kunt winnen, maak het dan nu ook maar af. Een jonge topsporter kan wel denken dat hij (of zij) nog vele kansen zal krijgen, maar dat is in de wereld van de topsport allerminst zeker.
Wij (Nederlandse dam-fans) moeten ons dus maar niet rijk rekenen met de gedachte, dat onze jonge damtalenten de komende jaren die WK-titel wel naar ons land gaan halen. Misschien breken andere jongelingen (zoals bijvoorbeeld Ivanov, Atse, Shaibakov, Silva, om maar eens wat dwarsstraten te noemen) door en regeren zij het komende decennium het WK met vaste hand . . .
Wie zou na het WK van 2000 hebben gedacht dat de nummer 7 uit de eindrangschikking, in 2015 maar liefst negen wereldtitels op zijn palmares heeft staan??
Afsluiten . . .
Om dit onderwerp ook weer niet al te depressief af te sluiten: Natuurlijk kan één van de Nederlandse talenten het komende decennium ook de strijd om de wereldtitel gaan beheersen!!
Maar goed, het 'dodelijk zijn op het hoogste niveau' kent geen leeftijdsgrenzen; Johan Cruijff debuteerde op 17-jarige leeftijd in het eerste team Ajax; hij scoorde meteen. Met andere woorden: JC stond er meteen!!
(Cruijff debuteerde in Ajax 1 op 15 november 1964 in de uitwedstrijd tegen het Groningse G.V.A.V; Ajax verloor de wedstrijd met 3-1. Die dekselse Jopie scoorde wel . . .).
Agenda . . .
Voor als u de kleine tsaar dit jaar nog een keer 'live' in actie wilt zien:
Woensdag 30 december 2015, te Almere:
Wereldrecordpoging kloksimultaan van Alexander Georgiev.
Aanvang: 10.30 uur.
Organisatie: Stichting Aanzet.
woensdag 2 december 2015
Trein...
Door Tjalling van den Bosch
Vorige maand (november 2015) reed er een dam-feest-trein door Drente. Eerst was er het wereldkampioenschap dammen voor de jeugd in Beilen, daarna stoomde de trein door naar Emmen, voor het WK Dammen Algemeen. Het werden enerverende en onvergetelijke (bijna) 4 weken, maar plotseling kwam de dam-feest-trein met een enorme klap tot stilstand!
De 17-jarige bestuurder, die tot dan alle klippen vol bravoure had omzeild, zag te laat een groot stuk beton op de rails liggen. Na de klap waren alle inzittenden confuus; sommigen sloegen vol ongeloof de handen voor de ogen; anderen beenden weg van de plaats des onheils. Weer anderen hadden moeite de tranen te bedwingen, hetgeen in een enkel geval niet lukte.
Op het brok beton stond in grote neonletters: Hét Eindspel.
Mening . . .
Iedere zichzelf respecterende dammer had direct na afloop (en ook zeker in de dagen erna) wel een mening over het incident: "Waarom niet . . . ?", "Eerst even een paar zetten met de dam, dan had hij weer tijd genoeg!", "Gewoon met die dam naar 5, dan zijn er geen problemen meer". De hoofdverantwoordelijke zelf leek direct na afloop vrij nuchter; hij gaf zelf aan dat hij het obstakel wel had gezien, maar dat hij het op het moment suprême even uit het oog was verloren . . . !
Verder liet hij zijn onthutste toehoorders weten dat hij überhaupt niet 'zag' hoe hij tot winst had moeten komen in het dammen-eindspel.
De dagen erna kwam Hét Eindspel telkens weer op het bord bij damwedstrijden; ongetwijfeld zullen er ook op social-media de nodige varianten zijn getoond. Iedereen meende wel een winstvariant te kunnen aantonen; als iemand dan vroeg hoe hij dan tot 'de stand' moest komen stokte het bij de meeste analytici!
Om schijf 26 tot dam te laten promoveren was voor velen al een heel probleem als daar directe varianten voor werden gevraagd . . . !!
Alles er op en er aan . . .
Hoe het ook zij; het wereldkampioenschap dammen 2015 werd in de allerlaatste partij én in de allerlaatste seconde beslist. Zowel het Jeugd WK als het WK Algemeen waren fenomenale dam evenementen, vol spanning en sensatie.
Sport op het allerhoogste niveau is het mooiste wat er is.
Natuurlijk dook de media bovenop de 17-jarige.
Alle betrokkenen dan ook grote dank, voor een fantastische maand in Drente.
woensdag 25 november 2015
Ongemeen spannend...
Door Tjalling van den Bosch
Terwijl uw penneleur dit epistel aan het 'digitale papier' toevertrouwt (zondagochtend 22-11-2015) is het ongemeen spannend aan kop van het WK Dammen (te Emmen).
Met nog vier rondes te gaan, staat Jan (vanaf nu nooit meer Jantje!!) Groenendijk (en ook nooit meer Sjonnie Greendyke) op kop met 19 punten uit 15 partijen. De zittende wereldkampioen Alexander Georgiev heeft evenveel punten, maar de (niet fraaie) regel 'de meeste overwinningen telt' bepaalt dat meneer Groenendijk voorlopig aan kop gaat. De achtervolgers (met een punt minder) zijn Boomstra, Ivanov en Atse; gaan die zich nog aansluiten bij de kopgroep?
Wie uiteindelijk met de overwinning gaat strijken gaan we niet voorspellen; we verschuilen ons graag achter de woorden die Hans Wiegel ooit sprak: "voorspellen is moeilijk, vooral als het over de toekomst gaat". Het is natuurlijk altijd leuk om te mijmeren; wie is in vorm, wie heeft het 'makkelijkste' programma, wie heeft er de kracht nog voor??? Maar misschien komt er ook nog wel iemand 'van achteren'(?); denk aan tienvoudig wereldkampioen Alexei Chizov of Wouter (I have a dream) Sipma!
In the picture . . .
Ons edele damspel staat dezer dagen volop in de belangstelling; eerst was daar natuurlijk het WK-jeugd in Beilen en nu dus het WK Algemeen. Veel (niet dam-)pers laat zich graag informeren over het toernooi; wat dat betreft mogen we eigenlijk niet klagen. Toch is het jammer dat we er weinig van terug zien op de publieke omroep; eigenlijk zijn beide evenementen te mooi om geen aandacht te krijgen in televisie-programma's als De Wereld Draait Door, Pauw of Studio Sport.
Het WK voor de jeugd was een fantastisch evenement; uw penneleur kon (vanwege werkzaamheden) helaas slechts één dag aanwezig zijn in Beilen. Toen we op de bewuste dinsdag aankwamen in de grote sporthal (vol met meer dan 250 dammende kinderen) liep de ochtendronde op zijn eind.
De langste partij van die dag vond plaats bij de allerjongsten; twee piepkleine meisjes (ze kwamen net boven te tafel uit), de één (Ulkar Babanli) kwam uit Azerbeidzjan en de ander (Zhou Jiang) uit China, streden voor wat ze waard waren in een langdurig eindspel. Natuurlijk stond er veel publiek bij de tafel (ook uw penneleur); op een gegeven ogenblik riep de Azerbeidzjaanse (?) de arbiter (Harry Mennema) bij zich. Ze priemde met drie vingertjes in de lucht; nu kent Mennema zijn talen (in ieder geval Fries en Nederlands), maar het Azerbeidzjaans bleek hij niet machtig te zijn. (Voor de duidelijkheid: de Azerbeidjaanse claimde dat er driemaal dezelfde stand op het bord stond, met dezelfde speelster aan zet, en eiste nu remise - geheel volgens de regelementen -).
Daarom haalde de arbiter er versterking bij in de persoon de Russische hoofdarbiter; deze zette de klok stil, nam beide notatiebiljetten in beslag en begon de partij na te spelen. Dat was lastig, want de beide jongedames hadden nogal wat (van de 76 wederzijdse) zetten onduidelijk of incorrect opgeschreven; het was waarschijnlijk eenvoudiger geweest om vanuit de stand op het bord 'terug' te spelen. Het duurde een hele tijd, maar uiteindelijk werd de claim van de Azerbeidzjaanse gehonoreerd, remise.
De partij is in ieder geval terug te vinden op Toernooibase Dammen; u mag zelf beoordelen of het verdict van de scheidsrechter correct was. Het was jammer dat het Jeugdjournaal hiervan geen opnames heeft gemaakt; nog veel schrijnender is het dat het programma helemaal geen melding heeft gemaakt van dit fantastische jeugdevenement!
Parijs . . .
De week waarin het Jeugd WK plaatsvond, alsmede de eerste week van het WK Algemeen was er volop ruimte in de eerder genoemde televisie-programma's om een item op te nemen over de evenementen, maar toen kwamen daar de vreselijke aanslagen in Parijs en dan kan je het natuurlijk schudden. Jammer, maar het zei zo; het enige dat wij dammers nog kunnen doen is een bezoekje brengen aan het WK te Emmen.
Doe het voor onze edele damsport.
Terwijl uw penneleur dit epistel aan het 'digitale papier' toevertrouwt (zondagochtend 22-11-2015) is het ongemeen spannend aan kop van het WK Dammen (te Emmen).
Met nog vier rondes te gaan, staat Jan (vanaf nu nooit meer Jantje!!) Groenendijk (en ook nooit meer Sjonnie Greendyke) op kop met 19 punten uit 15 partijen. De zittende wereldkampioen Alexander Georgiev heeft evenveel punten, maar de (niet fraaie) regel 'de meeste overwinningen telt' bepaalt dat meneer Groenendijk voorlopig aan kop gaat. De achtervolgers (met een punt minder) zijn Boomstra, Ivanov en Atse; gaan die zich nog aansluiten bij de kopgroep?
Wie uiteindelijk met de overwinning gaat strijken gaan we niet voorspellen; we verschuilen ons graag achter de woorden die Hans Wiegel ooit sprak: "voorspellen is moeilijk, vooral als het over de toekomst gaat". Het is natuurlijk altijd leuk om te mijmeren; wie is in vorm, wie heeft het 'makkelijkste' programma, wie heeft er de kracht nog voor??? Maar misschien komt er ook nog wel iemand 'van achteren'(?); denk aan tienvoudig wereldkampioen Alexei Chizov of Wouter (I have a dream) Sipma!
In the picture . . .
Ons edele damspel staat dezer dagen volop in de belangstelling; eerst was daar natuurlijk het WK-jeugd in Beilen en nu dus het WK Algemeen. Veel (niet dam-)pers laat zich graag informeren over het toernooi; wat dat betreft mogen we eigenlijk niet klagen. Toch is het jammer dat we er weinig van terug zien op de publieke omroep; eigenlijk zijn beide evenementen te mooi om geen aandacht te krijgen in televisie-programma's als De Wereld Draait Door, Pauw of Studio Sport.
Het WK voor de jeugd was een fantastisch evenement; uw penneleur kon (vanwege werkzaamheden) helaas slechts één dag aanwezig zijn in Beilen. Toen we op de bewuste dinsdag aankwamen in de grote sporthal (vol met meer dan 250 dammende kinderen) liep de ochtendronde op zijn eind.
De langste partij van die dag vond plaats bij de allerjongsten; twee piepkleine meisjes (ze kwamen net boven te tafel uit), de één (Ulkar Babanli) kwam uit Azerbeidzjan en de ander (Zhou Jiang) uit China, streden voor wat ze waard waren in een langdurig eindspel. Natuurlijk stond er veel publiek bij de tafel (ook uw penneleur); op een gegeven ogenblik riep de Azerbeidzjaanse (?) de arbiter (Harry Mennema) bij zich. Ze priemde met drie vingertjes in de lucht; nu kent Mennema zijn talen (in ieder geval Fries en Nederlands), maar het Azerbeidzjaans bleek hij niet machtig te zijn. (Voor de duidelijkheid: de Azerbeidjaanse claimde dat er driemaal dezelfde stand op het bord stond, met dezelfde speelster aan zet, en eiste nu remise - geheel volgens de regelementen -).
Daarom haalde de arbiter er versterking bij in de persoon de Russische hoofdarbiter; deze zette de klok stil, nam beide notatiebiljetten in beslag en begon de partij na te spelen. Dat was lastig, want de beide jongedames hadden nogal wat (van de 76 wederzijdse) zetten onduidelijk of incorrect opgeschreven; het was waarschijnlijk eenvoudiger geweest om vanuit de stand op het bord 'terug' te spelen. Het duurde een hele tijd, maar uiteindelijk werd de claim van de Azerbeidzjaanse gehonoreerd, remise.
De partij is in ieder geval terug te vinden op Toernooibase Dammen; u mag zelf beoordelen of het verdict van de scheidsrechter correct was. Het was jammer dat het Jeugdjournaal hiervan geen opnames heeft gemaakt; nog veel schrijnender is het dat het programma helemaal geen melding heeft gemaakt van dit fantastische jeugdevenement!
Parijs . . .
De week waarin het Jeugd WK plaatsvond, alsmede de eerste week van het WK Algemeen was er volop ruimte in de eerder genoemde televisie-programma's om een item op te nemen over de evenementen, maar toen kwamen daar de vreselijke aanslagen in Parijs en dan kan je het natuurlijk schudden. Jammer, maar het zei zo; het enige dat wij dammers nog kunnen doen is een bezoekje brengen aan het WK te Emmen.
Doe het voor onze edele damsport.
donderdag 19 november 2015
Een sprookje...
Vooraf . . .
Piet Bouma had ooit een droom; hij wilde een (dam-)site waar iedereen, uit de hele wereld, partijen van elkaar konden naspelen. Uiteindelijk werd deze droom realiteit toen Bouma Toernooibase Dammen na jarenlange noeste arbeid aan de wereld presenteerde; the rest is history . . .De afgelopen maand (oktober 2015) ging Bouma's 'freischwebende intelligenz' opnieuw op de loop; het leidde tot het onderstaande sprookje (zoals hij dat zelf omschrijft):
Door Piet Bouma
Er was eens een begenadigd semi-profvoetballer in Liechtenstein. Een echt talent. Scouts en spelersmakelaars hielden hem al geruime tijd in de gaten. Alleen hij was publicitair niet interessant. Hij was geen Ronaldo, Messi of Zlatan en kwam daarnaast ook nog uit het onooglijke Liechtenstein. Eén spelersmakelaar met goede contacten met sponsoren zag mogelijkheden en hij had zelfs een (betaald?) lijntje met de Wereldvoetbalbond (FKTAR). Met een sponsor, die hem steunde, benaderde hij Barcelona en de speler. Hij kwam met een aanbod dat hij een sponsor had van € 500.000 Euro en dat hij met die sponsor misschien nog € 500.000,-- Euro aan andere sponsorgelden binnen kon halen. Zou de speler uit Liechtenstein, dan 1 jaar met dit transfergeld de Champions League bij Barcelona mogen spelen?
Uiteraard had de makelaar kosten in deze. Die moest hij declareren, maar de oplossing was om – als de deal doorging - die met een percentage van het transfergeld te verrekenen. Maar zijn kosten moesten natuurlijk wel betaald worden. Enfin, Barcelona had er ook wel oren naar en de speler uit Liechtenstein zag zich zelf al in Zuid-Amerika, Azie, Europa en Afrika spelen. Want de Champions League speelde inmiddels in alle werelddelen. En de speler ontving natuurlijk ook een flink gedeelte van de transfersom.
Voor de kosten van de makelaar werd een oplossing gevonden en ook de FKTAR – want Barcelona stond nog steeds onder curatele – wilde zijn medewerking aan een eventuele transfer geven. De voorzitter van de FKTAR – zoals niet ongebruikelijk – ging op persoonlijke titel ook wat investeren, uiteraard met het zakengevoel dat bij een volgende transfer, dat geld er ongetwijfeld dubbel en dwars uit zou komen.
De makelaar ging op stap. Hij benaderde deze en gene om de resterende € 500.000,-- binnen te halen. De eerste sponsor met de toegezegde € 500.000,—haakte plotseling af. Toch hield de makelaar vol en ook de voorzitter van FKTAR had nog alle geloof. Uiteindelijk moest ook de spelersmakelaar toegeven (de Champions League was al meer dan halverwege) dat de transfer niet ging lukken en hij stelde Barcelona, FKTAR en de speler op de hoogte. De voorzitter FKTAR bedacht een list.
Hij had gehoord dat een andere sponsor ook wel fiducie had in de speler. Het moest allemaal wat goedkoper, die latere klapper kwam dan wel. Hij benaderde zijn andere contact, vertelde wat er misschien mogelijk was met de eerste sponsor. Volgens hem was er een deal te maken met Barcelona en de speler voor ca. € 370.000. Dan zou de eerste sponsor nog ca. € 50.000,- binnen kunnen schuiven en hijzelf wilde misschien ook nog wat investeren. Maar zoals zo vaak, sponsoren gunnen elkaar het licht niet in de ogen. De eerste sponsor wilde niet meewerken en het andere contact haakte daarna ook naadloos af. Inmiddels ging de Champions League maar door. De FKTAR, was niet voor een gat te vangen.
Er waren wat contacten in Polen, met een club, die voorronden Champions League speelde. Transfersom werd nu wel € 100.000,--(misschien wat meer) en ja, bij deze satellietclub ging het wel alleen om voorronden Champions League. Speler en Barcelona gingen niet akkoord, want zij hadden nog altijd het gevoel dat er meer te halen was, gezien de eerste fantastische aanbieding. Ze benaderden een andere spelersmakelaar, die in het verleden resultaten had geboekt. Deze ging koortsachtig aan het werk. Benaderde deels dezelfde sponsoren, maar ving – uiteraard – bot. Hij moest toegeven dat het niet meer ging lukken. Speler en ook Barcelona werden een beetje moedeloos van de ontwikkelingen. Beiden zagen zelfs deelname aan de volgende (finale) Champions League niet meer zitten.
Inmiddels stond de Champions League finale al bijna op de agenda en leek de transfer af te ketsen.
De speler had een gepiepeld gevoel. Hij ging een en ander bij de FKTAR in werking zetten. De FKTAR vergaderde en men vond dit toch wel heel apart. Een gedeelte vond dat de FKTAR er niks mee te maken had, maar een ander groter gedeelte vond dat een transfer gerealiseerd moest worden. De finale van de Champions League werd evenwel al bijna gespeeld. Maar kon er ook nog niet een benefietfinale gespeeld worden? Er werd een datum gevonden en de benefietfinale Champions League Fenerbahce-Barcelona, werd op de kalender gezet. De speler werd voor één wedstrijd getransfereerd naar Barcelona voor € 150.000,-- aan FKTAR-gelden. De oorspronkelijke sponsor wilde voor zijn goede naamsbekendheid ook nog € 25.000 bijdragen en de voorzitter van FKTAR kwam opvallend genoeg ook met € 25.000 over de brug. Barcelona en de speler gingen akkoord. De wedstrijd werd onder toeziend oog van veel Turks publiek gespeeld en ook in Liechtenstein ging men uit zijn dak, nu de speler op de internationale televisie zijn kunsten vertoonde. Drie weken later werd de grote Championsleague finale gespeeld, waar iedereen naar toeleefde. De benefietwedstrijd met een spectaculaire uitslag was in grote delen van de wereld vergeten. Alleen in Turkije en Liechtenstein was het nog steeds het gesprek van de dag.
En de speler uit Liechtenstein? Hij speelde daarna weer gewoon semi-prof voetbal bij zijn oude club.
Hij had zijn avontuur gehad, maar het had hem niet echt veel opgeleverd. Barcelona bleef uiteraard op het hoogste niveau spelen, en de FKTAR had opnieuw zijn goede wil getoond. Allen leefden nog lang en gelukkig. Zelfs de spelersmakelaar zat al weer te broeden op een volgend project waarbij hij graantjes mee zou pikken..
De moraal van dit sprookje: hecht nooit geloof aan kakelende kippen, die gouden eieren beloven. Uiteindelijk is een half gewoon ei nog beter dan een lege dop.
Piet Bouma had ooit een droom; hij wilde een (dam-)site waar iedereen, uit de hele wereld, partijen van elkaar konden naspelen. Uiteindelijk werd deze droom realiteit toen Bouma Toernooibase Dammen na jarenlange noeste arbeid aan de wereld presenteerde; the rest is history . . .De afgelopen maand (oktober 2015) ging Bouma's 'freischwebende intelligenz' opnieuw op de loop; het leidde tot het onderstaande sprookje (zoals hij dat zelf omschrijft):
Door Piet Bouma
Er was eens een begenadigd semi-profvoetballer in Liechtenstein. Een echt talent. Scouts en spelersmakelaars hielden hem al geruime tijd in de gaten. Alleen hij was publicitair niet interessant. Hij was geen Ronaldo, Messi of Zlatan en kwam daarnaast ook nog uit het onooglijke Liechtenstein. Eén spelersmakelaar met goede contacten met sponsoren zag mogelijkheden en hij had zelfs een (betaald?) lijntje met de Wereldvoetbalbond (FKTAR). Met een sponsor, die hem steunde, benaderde hij Barcelona en de speler. Hij kwam met een aanbod dat hij een sponsor had van € 500.000 Euro en dat hij met die sponsor misschien nog € 500.000,-- Euro aan andere sponsorgelden binnen kon halen. Zou de speler uit Liechtenstein, dan 1 jaar met dit transfergeld de Champions League bij Barcelona mogen spelen?
Uiteraard had de makelaar kosten in deze. Die moest hij declareren, maar de oplossing was om – als de deal doorging - die met een percentage van het transfergeld te verrekenen. Maar zijn kosten moesten natuurlijk wel betaald worden. Enfin, Barcelona had er ook wel oren naar en de speler uit Liechtenstein zag zich zelf al in Zuid-Amerika, Azie, Europa en Afrika spelen. Want de Champions League speelde inmiddels in alle werelddelen. En de speler ontving natuurlijk ook een flink gedeelte van de transfersom.
Voor de kosten van de makelaar werd een oplossing gevonden en ook de FKTAR – want Barcelona stond nog steeds onder curatele – wilde zijn medewerking aan een eventuele transfer geven. De voorzitter van de FKTAR – zoals niet ongebruikelijk – ging op persoonlijke titel ook wat investeren, uiteraard met het zakengevoel dat bij een volgende transfer, dat geld er ongetwijfeld dubbel en dwars uit zou komen.
De makelaar ging op stap. Hij benaderde deze en gene om de resterende € 500.000,-- binnen te halen. De eerste sponsor met de toegezegde € 500.000,—haakte plotseling af. Toch hield de makelaar vol en ook de voorzitter van FKTAR had nog alle geloof. Uiteindelijk moest ook de spelersmakelaar toegeven (de Champions League was al meer dan halverwege) dat de transfer niet ging lukken en hij stelde Barcelona, FKTAR en de speler op de hoogte. De voorzitter FKTAR bedacht een list.
Hij had gehoord dat een andere sponsor ook wel fiducie had in de speler. Het moest allemaal wat goedkoper, die latere klapper kwam dan wel. Hij benaderde zijn andere contact, vertelde wat er misschien mogelijk was met de eerste sponsor. Volgens hem was er een deal te maken met Barcelona en de speler voor ca. € 370.000. Dan zou de eerste sponsor nog ca. € 50.000,- binnen kunnen schuiven en hijzelf wilde misschien ook nog wat investeren. Maar zoals zo vaak, sponsoren gunnen elkaar het licht niet in de ogen. De eerste sponsor wilde niet meewerken en het andere contact haakte daarna ook naadloos af. Inmiddels ging de Champions League maar door. De FKTAR, was niet voor een gat te vangen.
Er waren wat contacten in Polen, met een club, die voorronden Champions League speelde. Transfersom werd nu wel € 100.000,--(misschien wat meer) en ja, bij deze satellietclub ging het wel alleen om voorronden Champions League. Speler en Barcelona gingen niet akkoord, want zij hadden nog altijd het gevoel dat er meer te halen was, gezien de eerste fantastische aanbieding. Ze benaderden een andere spelersmakelaar, die in het verleden resultaten had geboekt. Deze ging koortsachtig aan het werk. Benaderde deels dezelfde sponsoren, maar ving – uiteraard – bot. Hij moest toegeven dat het niet meer ging lukken. Speler en ook Barcelona werden een beetje moedeloos van de ontwikkelingen. Beiden zagen zelfs deelname aan de volgende (finale) Champions League niet meer zitten.
Inmiddels stond de Champions League finale al bijna op de agenda en leek de transfer af te ketsen.
De speler had een gepiepeld gevoel. Hij ging een en ander bij de FKTAR in werking zetten. De FKTAR vergaderde en men vond dit toch wel heel apart. Een gedeelte vond dat de FKTAR er niks mee te maken had, maar een ander groter gedeelte vond dat een transfer gerealiseerd moest worden. De finale van de Champions League werd evenwel al bijna gespeeld. Maar kon er ook nog niet een benefietfinale gespeeld worden? Er werd een datum gevonden en de benefietfinale Champions League Fenerbahce-Barcelona, werd op de kalender gezet. De speler werd voor één wedstrijd getransfereerd naar Barcelona voor € 150.000,-- aan FKTAR-gelden. De oorspronkelijke sponsor wilde voor zijn goede naamsbekendheid ook nog € 25.000 bijdragen en de voorzitter van FKTAR kwam opvallend genoeg ook met € 25.000 over de brug. Barcelona en de speler gingen akkoord. De wedstrijd werd onder toeziend oog van veel Turks publiek gespeeld en ook in Liechtenstein ging men uit zijn dak, nu de speler op de internationale televisie zijn kunsten vertoonde. Drie weken later werd de grote Championsleague finale gespeeld, waar iedereen naar toeleefde. De benefietwedstrijd met een spectaculaire uitslag was in grote delen van de wereld vergeten. Alleen in Turkije en Liechtenstein was het nog steeds het gesprek van de dag.
En de speler uit Liechtenstein? Hij speelde daarna weer gewoon semi-prof voetbal bij zijn oude club.
Hij had zijn avontuur gehad, maar het had hem niet echt veel opgeleverd. Barcelona bleef uiteraard op het hoogste niveau spelen, en de FKTAR had opnieuw zijn goede wil getoond. Allen leefden nog lang en gelukkig. Zelfs de spelersmakelaar zat al weer te broeden op een volgend project waarbij hij graantjes mee zou pikken..
De moraal van dit sprookje: hecht nooit geloof aan kakelende kippen, die gouden eieren beloven. Uiteindelijk is een half gewoon ei nog beter dan een lege dop.
donderdag 12 november 2015
Franse hoop...
Door Tjalling van den Bosch
Mogen de Franse damliefhebbers eindelijk weer eens gaan hopen dat er binnen afzienbare tijd een landgenoot serieus een gooi gaat doen naar de allerhoogste mondiale dam-eer? In een eerder epistel heb ik u al eens kennis laten maken met Kevin Machtelinck (Tsunami . . . -september 2015-). De jonge Fransman was uitzonderlijk goed in vorm tijdens het jongste Open NK in Heerhugowaard. Toch is Machtelinck niet de man waar de Franse dam-harten nu al sneller van gaan kloppen; nee dat is:
Arnaud Cordier . . .
Tijdens het komende WK Dammen (november 2015, te Emmen) verdedigt Arnoud Cordier de Franse tricolore (bleu-blanc-rouge).
Toen afgelopen jaar (2014) onze nationale kampioen Roel Boomstra de hoogste Europese dam-eer voor zich opeiste, ging het brons, toch enigszins onopvallend, naar Cordier. Dat 'enigszins onopvallend' school vooral in het feit dat de Fransen weinig aandacht besteedden aan de prestatie van hun landgenoot, én wij Nederlanders natuurlijk helemaal in de ban waren van de 'grote titel' die een landgenoot eindelijk weer eens binnenhaalde.
Zou Arnoud Cordier in staat zijn om in november de wereldtitel voor zich op te eisen? Bereidt Cordier zich speciaal voor op het naderende WK Dammen? Heeft hij goede support (financieel/trainingspartners) in Frankrijk? Het zijn vragen waar we geen antwoord op krijgen, mede door de summiere dam-berichtgeving uit het land van Marianne.
Cordier is in ieder geval een internationaal grootmeester, die moeilijk te verslaan is; als we op Toernooibase Dammen gaan zoeken dan moeten we terug naar augustus 2009 om een nederlaag van hem te vinden.Cordier verloor toen tijdens het Franse kampioenschap van Oscar Lognon. Verder komen we nog te weten (via Toernooibase Dammen) dat Cordier in het seizoen 2010-2011 zijn laatste (twee) partijen (voor Van Stigt Thans) speelde in de Nederlandse clubcompetitie. De seizoenen ervoor speelde hij vrijwel constant mee voor het team. Vanaf het begin van zijn damcarrière heeft Arnaud alle Franse jeugdtitels meerdere malen op zijn naam geschreven; als 'senior' heeft hij de Fransetitel dit jaar (2015) voor de 14e(!) maal voor zich opgeëist.
Uw penneleur herinnert zich Cordier vooral van het jaarlijkse sneldamtoernooi in Salou; in 2011 won de Fransman dit toernooi met overmacht. Arnoud scoorde toen 16 punten uit 9 partijen; hij gunde Harry de Waard in de laatste ronde een puntje (toen ook al?), omdat hij daarmee zijn totaal-overwinning veilig stelde. De directe confrontatie met de als nummer twee aankomende Alexander Georgiev eindigde in een glorieuze overwinning voor de Fransman! Nog dezelfde avond voerde Cordier al zijn partijen van Salou blitz 2011 op Toernooibase in; ook een kwaliteit waar de gewone damliefhebber 'van staat te kijken'.
Verder nog . . .
Wat weten we verder nog van Arnaud Cordier? Hij werd geboren op 26 november 1974 te Dijon (Frankrijk). De kleine Arnaud was een slim jongetje; toen hij 5 jaar oud was kon hij de kubus van Rubik al oplossen. Hij zou het uiteindelijk schoppen tot ingenieur in de informatica, daarin verdient hij tegenwoordig ook zijn brood. Hij leerde het dammen van zijn vader Henry. Arnaud liet ooit in een interview weten dat hij op damgebied vooral geïnspireerd werd door de partijen van Pierre Gesthem, Baby Sy en Ton Sijbrands.
Dat is het helaas wel zo'n beetje; toch zouden de Fransen er goed aan doen om Arnaud Cordier eens serieus in de gelegenheid te stellen om de eerste wereldtitel sinds Pierre Gesthem (1947 -na de met 17-11 gewonnen match tegen R.C. Keller-) terug te brengen naar het land waar de strijd om de hoogste mondiale dam-titel ooit begon (Amiens 1885).
Mogen de Franse damliefhebbers eindelijk weer eens gaan hopen dat er binnen afzienbare tijd een landgenoot serieus een gooi gaat doen naar de allerhoogste mondiale dam-eer? In een eerder epistel heb ik u al eens kennis laten maken met Kevin Machtelinck (Tsunami . . . -september 2015-). De jonge Fransman was uitzonderlijk goed in vorm tijdens het jongste Open NK in Heerhugowaard. Toch is Machtelinck niet de man waar de Franse dam-harten nu al sneller van gaan kloppen; nee dat is:
Arnaud Cordier . . .
Tijdens het komende WK Dammen (november 2015, te Emmen) verdedigt Arnoud Cordier de Franse tricolore (bleu-blanc-rouge).
Toen afgelopen jaar (2014) onze nationale kampioen Roel Boomstra de hoogste Europese dam-eer voor zich opeiste, ging het brons, toch enigszins onopvallend, naar Cordier. Dat 'enigszins onopvallend' school vooral in het feit dat de Fransen weinig aandacht besteedden aan de prestatie van hun landgenoot, én wij Nederlanders natuurlijk helemaal in de ban waren van de 'grote titel' die een landgenoot eindelijk weer eens binnenhaalde.
Zou Arnoud Cordier in staat zijn om in november de wereldtitel voor zich op te eisen? Bereidt Cordier zich speciaal voor op het naderende WK Dammen? Heeft hij goede support (financieel/trainingspartners) in Frankrijk? Het zijn vragen waar we geen antwoord op krijgen, mede door de summiere dam-berichtgeving uit het land van Marianne.
Cordier is in ieder geval een internationaal grootmeester, die moeilijk te verslaan is; als we op Toernooibase Dammen gaan zoeken dan moeten we terug naar augustus 2009 om een nederlaag van hem te vinden.Cordier verloor toen tijdens het Franse kampioenschap van Oscar Lognon. Verder komen we nog te weten (via Toernooibase Dammen) dat Cordier in het seizoen 2010-2011 zijn laatste (twee) partijen (voor Van Stigt Thans) speelde in de Nederlandse clubcompetitie. De seizoenen ervoor speelde hij vrijwel constant mee voor het team. Vanaf het begin van zijn damcarrière heeft Arnaud alle Franse jeugdtitels meerdere malen op zijn naam geschreven; als 'senior' heeft hij de Fransetitel dit jaar (2015) voor de 14e(!) maal voor zich opgeëist.
Uw penneleur herinnert zich Cordier vooral van het jaarlijkse sneldamtoernooi in Salou; in 2011 won de Fransman dit toernooi met overmacht. Arnoud scoorde toen 16 punten uit 9 partijen; hij gunde Harry de Waard in de laatste ronde een puntje (toen ook al?), omdat hij daarmee zijn totaal-overwinning veilig stelde. De directe confrontatie met de als nummer twee aankomende Alexander Georgiev eindigde in een glorieuze overwinning voor de Fransman! Nog dezelfde avond voerde Cordier al zijn partijen van Salou blitz 2011 op Toernooibase in; ook een kwaliteit waar de gewone damliefhebber 'van staat te kijken'.
Verder nog . . .
Wat weten we verder nog van Arnaud Cordier? Hij werd geboren op 26 november 1974 te Dijon (Frankrijk). De kleine Arnaud was een slim jongetje; toen hij 5 jaar oud was kon hij de kubus van Rubik al oplossen. Hij zou het uiteindelijk schoppen tot ingenieur in de informatica, daarin verdient hij tegenwoordig ook zijn brood. Hij leerde het dammen van zijn vader Henry. Arnaud liet ooit in een interview weten dat hij op damgebied vooral geïnspireerd werd door de partijen van Pierre Gesthem, Baby Sy en Ton Sijbrands.
Dat is het helaas wel zo'n beetje; toch zouden de Fransen er goed aan doen om Arnaud Cordier eens serieus in de gelegenheid te stellen om de eerste wereldtitel sinds Pierre Gesthem (1947 -na de met 17-11 gewonnen match tegen R.C. Keller-) terug te brengen naar het land waar de strijd om de hoogste mondiale dam-titel ooit begon (Amiens 1885).
woensdag 4 november 2015
I have a dream...
Door Tjalling van den Bosch
Neen, beste lezers en lezeressen we gaan het niet hebben over Martin Luther King en zijn relatie tot onze edele damsport; alhoewel . . . , misschien is die er wel(?), . . . , maar misschien ook niet.
King was een Amerikaans baptistische dominee die zich tijdens zijn leven ontpopte als één van de prominentste leden van de Amerikaanse burgerrechtenbeweging. In 1963 hield hij een beroemd geworden speech op de trappen van het Lincoln Memorial in Washingthon D.C.
Dat 'D.C.' betekent overigens 'District of Columbia'. Washingthon (vernoemd naar de eerste president van de V.S.) is speciaal gebouwd als hoofdstad van de V.S.; ook het 'Witte Huis' (residentie van de zittende president) en regering bevinden zich daar. Om ervoor te zorgen dat de hoofdstad buiten het grondgebied van alle staten kwam te liggen, vanwege de autonomie, heeft men het territorium onafhankelijk van alle staten verklaard; vandaar dus altijd die toevoeging (D.C.).
Waar waren we gebleven(?); o ja, bij de speech van King.Tijdens de redevoering (waarin King zijn hoop uitsprak dat mensen ooit op hun gedrag en niet op hun huidskleur beoordeeld zouden worden) gebruikte King de beroemd geworden frase: 'I have a dream'. Over een relatie van Martin Luther King en onze edele damsport, zelfs niet in relatie tot het checkers, is uw penneleur nog niets te weten gekomen.
Dagdromen . . .
Uw penneleur kan zo nu en dan heerlijk dagdromen; zoals laatst, toen ik, vlak voor het slapen gaan, door het boek '100 jaar WK Dammen' van Jan Apeldoorn bladerde. Ik las het één en ander over Herman Hoogland, de eerste Nederlandse wereldkampioen dammen (zie ook: Damfamilies . . .op dit blog - juni 2014).
Ruim 100 jaar geleden (om precies te zijn in 1912) greep de jonge Herman de hoogste mondiale eer na een enerverend (rond)toernooi, waarin de tien deelnemers elkaar tweemaal 'troffen'. Het toernooi werd in Nederland (Rotterdam) verspeeld en er deden maar liefst vijf dammers uit ons kikkerlandje mee. Eerder had Hoogland een match gespeeld tegen de zittende wereldkampioen Isidore Weiss. Weiss was klein van stuk en werd daarom ook wel de kleine Napoleon genoemd. Hoogland kreeg in die tweekamp wel kansen (miste volgens overlevering een analytische winst), maar de einduitslag was uiteindelijk duidelijk in het voordeel van wereldkampioen Weiss. De match was blijkbaar een goede training voor Hoogland, want hij greep dus in het daarop volgende WK-toernooi de titel.
Geschied-herhaling . . .
Het is een algemeen bekend verschijnsel, dat de geschiedenis zich met enige regelmaat herhaalt! Dat wetende komen bij mij de (dag-)dromen(!), na het 'bladeren' door het boek van Jan Apeldoorn.
Alexander Georgiev is de zittende wereldkampioen; hij is net als Weiss klein van stuk en daarom wordt hij ook wel de kleine Tsaar genoemd!
Net als in 1912 wordt het komende WK in Nederland (Emmen) verspeeld!
Net als in 1912 doen er ook nu maar liefst vijf Nederlanders aan het WK mee!
Net als in 1912 speelde ook nu de zittende wereldkampioen, voorafgaand aan het WK-toernooi, een match tegen een jonge Nederlander!
Net als in 1912 kreeg ook nu 'de jonge Nederlander' kansen (hij schijnt zelfs een analytische winst te hebben gemist), maar verloor de match uiteindelijk duidelijk!
Zeg Sip, jongen, . . . I have a dream . . .
Neen, beste lezers en lezeressen we gaan het niet hebben over Martin Luther King en zijn relatie tot onze edele damsport; alhoewel . . . , misschien is die er wel(?), . . . , maar misschien ook niet.
King was een Amerikaans baptistische dominee die zich tijdens zijn leven ontpopte als één van de prominentste leden van de Amerikaanse burgerrechtenbeweging. In 1963 hield hij een beroemd geworden speech op de trappen van het Lincoln Memorial in Washingthon D.C.
Dat 'D.C.' betekent overigens 'District of Columbia'. Washingthon (vernoemd naar de eerste president van de V.S.) is speciaal gebouwd als hoofdstad van de V.S.; ook het 'Witte Huis' (residentie van de zittende president) en regering bevinden zich daar. Om ervoor te zorgen dat de hoofdstad buiten het grondgebied van alle staten kwam te liggen, vanwege de autonomie, heeft men het territorium onafhankelijk van alle staten verklaard; vandaar dus altijd die toevoeging (D.C.).
Waar waren we gebleven(?); o ja, bij de speech van King.Tijdens de redevoering (waarin King zijn hoop uitsprak dat mensen ooit op hun gedrag en niet op hun huidskleur beoordeeld zouden worden) gebruikte King de beroemd geworden frase: 'I have a dream'. Over een relatie van Martin Luther King en onze edele damsport, zelfs niet in relatie tot het checkers, is uw penneleur nog niets te weten gekomen.
Dagdromen . . .
Uw penneleur kan zo nu en dan heerlijk dagdromen; zoals laatst, toen ik, vlak voor het slapen gaan, door het boek '100 jaar WK Dammen' van Jan Apeldoorn bladerde. Ik las het één en ander over Herman Hoogland, de eerste Nederlandse wereldkampioen dammen (zie ook: Damfamilies . . .op dit blog - juni 2014).
Ruim 100 jaar geleden (om precies te zijn in 1912) greep de jonge Herman de hoogste mondiale eer na een enerverend (rond)toernooi, waarin de tien deelnemers elkaar tweemaal 'troffen'. Het toernooi werd in Nederland (Rotterdam) verspeeld en er deden maar liefst vijf dammers uit ons kikkerlandje mee. Eerder had Hoogland een match gespeeld tegen de zittende wereldkampioen Isidore Weiss. Weiss was klein van stuk en werd daarom ook wel de kleine Napoleon genoemd. Hoogland kreeg in die tweekamp wel kansen (miste volgens overlevering een analytische winst), maar de einduitslag was uiteindelijk duidelijk in het voordeel van wereldkampioen Weiss. De match was blijkbaar een goede training voor Hoogland, want hij greep dus in het daarop volgende WK-toernooi de titel.
Geschied-herhaling . . .
Het is een algemeen bekend verschijnsel, dat de geschiedenis zich met enige regelmaat herhaalt! Dat wetende komen bij mij de (dag-)dromen(!), na het 'bladeren' door het boek van Jan Apeldoorn.
Alexander Georgiev is de zittende wereldkampioen; hij is net als Weiss klein van stuk en daarom wordt hij ook wel de kleine Tsaar genoemd!
Net als in 1912 wordt het komende WK in Nederland (Emmen) verspeeld!
Net als in 1912 doen er ook nu maar liefst vijf Nederlanders aan het WK mee!
Net als in 1912 speelde ook nu de zittende wereldkampioen, voorafgaand aan het WK-toernooi, een match tegen een jonge Nederlander!
Net als in 1912 kreeg ook nu 'de jonge Nederlander' kansen (hij schijnt zelfs een analytische winst te hebben gemist), maar verloor de match uiteindelijk duidelijk!
Zeg Sip, jongen, . . . I have a dream . . .
Abonneren op:
Posts (Atom)